“คุณเดินไปที่บริษัททุกเช้าเหรอครับ”
“ครับ ได้ออกกำลังมันก็ดีนะครับ ถึงแล้วครับ”
อินซอบจอดรถพร้อมกับเอ่ยพูด แต่อีอูยอนไม่คิดที่จะลงจากรถ
“นอนค้างที่บ้านผมไหมครับ จอดรถไว้ตรงนี้ก็ได้ เพราะจะต้องออกเดินทางกันตั้งแต่เช้ามืด”
นี่เป็นคำพูดที่พูดไปตามมารยาท เขาไม่มีรสนิยมในการพาคนที่เป็นผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงเข้าบ้านตัวเอง
“ไม่เป็นไรครับ ผมกลับบ้านดีกว่า”
แต่ผู้จัดการส่วนตัวโง่งมคนนี้ไม่ควรจะหน้าแดงไปจนถึงต้นคอและโบกมือปฏิเสธอย่างรีบร้อนหรือเปล่า แถมเขายังเกลียดการที่อีกฝ่ายทำตัวเหมือนสาวบริสุทธิ์ที่ถูกโรคจิตชักชวนให้ร่วมหลับนอนอีกด้วย
นั่นทำให้อีอูยอนอารมณ์เสีย
“ทำไมล่ะครับ ไปๆ มาๆ น่าจะเหนื่อยนะครับ”
“ไม่ครับ ไม่เป็นไร ผมรู้สึกสบายใจที่บ้านครับ”
นั่นหมายความว่าเขาไม่สบายใจกับบ้านของอีอูยอน ความดื้อรั้นของอีอูยอนเพิ่มมากขึ้น พฤติกรรมของผู้จัดการส่วนตัวที่ขีดเส้นอย่างชอบกลให้กับตนทำให้เขาอารมณ์เสียอย่างน่าประหลาด
“ค้างที่บ้านของผมเถอะครับ”
อีอูยอนทำตายิ้มอย่างอ่อนโยนพร้อมกับยื่นมือไปให้ผู้จัดการส่วนตัว แต่ผู้จัดการส่วนตัวกลับไม่ตอบตกลง
“ไม่เป็นไรครับ ผมมีเรื่องที่จะต้องทำที่บ้าน แล้วก็จะต้องรดน้ำใ
