เท้าไว้ด้วยมือทั้งสองข้างและวิ่งรอบห้องทำงาน หัวหน้าทีมชาก็พูดต่ออย่างใจเย็น
“คุณอินซอบ ในตอนที่ยังนอนได้ก็นอนเถอะ แล้วไม่ต้องเข้ามาที่บริษัทสักพักก็ได้ เช็กตารางงานจากอีเมลหรือโทรศัพท์เอาก็ได้ ทำไมต้องเสียเวลามาที่บริษัทด้วย”
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ยังไงมันก็เป็นทางกลับบ้านอยู่แล้ว”
“แต่ยังไงการแวะเข้ามามันก็ต่างกับการกลับไปเลยนะ”
“ไม่เป็นไรครับ”
“เฮ้อ ดูเหมือนจะไม่เคยเรียนคำว่าไม่โอเคมาเลยสินะ”
กรรมการผู้จัดการคิมหัวเราะจนหงายไปด้านหลังทันทีที่หัวหน้าทีมชาพูดจบ เพราะมันเป็นคำที่พูดกันในรายการวาไรตี้โชว์ที่มีชื่อเสียง หัวหน้าทีมชาเองก็หัวเราะไปด้วย อินซอบที่ไม่เคยดูรายการวาไรตี้โชว์ของเกาหลีหน้าแดงและตะโกนออกไป เพราะคิดว่าตนถูกล้อเลียน
“เคยเรียนนะครับ คำพูดนั้นผมก็รู้จักเหมือนกัน ผมเรียนมาครับ”
“หะ แล้วใครเขาว่าอะไรล่ะ ซอบนี่แยกคำพูดจริงหรือพูดเล่นไม่ออกจริงๆ ด้วยสินะ จะลองไปเรียนที่สถาบันสอนแยกเรื่องพวกนั้นดูไหม”
“…”
อินซอบตัดสินใจว่ากลับบ้านไปวันนี้เขาจะต้องไปค้นหาสถาบันนั้นและสมัครเรียนทันที
“งั้นตารางงานวันนี้ก็เสร็จแค่นี้ใช่ไหม เสร็จเร็วอยู่นะเนี่ย ถ้าจะกลับบ้านเดี๋ยวฉันไปส่ง”
