“เฮ้อ…”
อินซอบถอนหายใจ เขาเปิดน้ำที่อ่างล้างหน้าและเริ่มล้างมืออีกครั้ง เขาปิดก๊อกน้ำลงในตอนที่ความรู้สึกตรงปลายนิ้วค่อยๆ หายไป สิ่งที่เหลืออยู่ตรงปลายนิ้วมีเพียงความเย็นที่เหมือนจะเย็นจนกลายเป็นน้ำแข็งเท่านั้น
อินซอบมองตัวเองในกระจกพร้อมกับทุบหน้าอกตัวเองเบาๆ
“นายทำได้ มาคิดแค่เรื่องเดียวกันเถอะ”
เขาใช้ฝ่ามือตบแก้มจนเกิดเสียงและเดินออกจากห้องน้ำ
‘อย่าทำตัวอ่อนแอ นายทำได้ นายทำได้ ทิ้งความคิดไร้สาระพวกนั้นไปซะ’ อินซอบพึมพำไม่ยอมหยุดพร้อมกับก้าวเท้าเร็วๆ เขามองไม่เห็นคนที่เดินมาจากอีกฝั่งในตอนที่เลี้ยวตรงหัวมุม และบวกกับความเร็วที่เขาเดิน ผลลัพธ์ที่ออกมาย่อมแน่นอน
“โอ๊ย!”
เสียงของผู้หญิงดังขึ้นหลังจากที่เขารู้สึกถึงแรงปะทะ ตอนที่อินซอบเงยหน้าขึ้นด้วยความตกใจ อีกฝ่ายที่ถูกเขาชนก็ล้มกระแทกพื้นและหงายหลังไปแล้ว
“ขอโทษครับ”
ชเวอินซอบรีบเอื้อมมือไปช่วยดึงอีกฝ่ายที่ล้มให้ลุกขึ้น
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ เพราะผมเดินไม่ระวังเองครับ ขอโทษด้วยนะครับ”
เขาขอโทษพร้อมกับสำรวจดูว่าอีกฝ่ายบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่
“ไม่เป็นไรค่ะ แค่ล้มลงไปเท่านั้น…โอ๊ะ”
หญิงสาวอุทานสั้นๆ พร้อมกับชี้หน้าอินซอบ
“คุณชเวอินซอ
