้วคุณผู้จัดการส่วนตัวไม่ให้นามบัตรฉันเหรอคะ”
“ผมยังไม่มีครับ”
และผมก็ไม่คิดจะทำด้วย
“คิดได้ดีเลยค่ะ ยังไงคุณก็น่าจะโดนให้ออกก่อนที่หมึกจะแห้งอยู่แล้ว”
“…”
“ตอนเลิกทำงานเป็นผู้จัดการส่วนตัวแล้ว ช่วยโทรศัพท์หาฉันสักครั้งนะคะ ฉันจะสัมภาษณ์คุณโดยใช้นามสมมติสักหน่อย”
“ถ้าผมลาออกแล้วไว้ตอนนั้นผมจะคิดดูนะครับ”
อินซอบให้คำตอบที่คลุมเครือที่ไม่ใช่ทั้งการตอบรับและการปฏิเสธก่อนจะเอ่ยลาหญิงสาว
“งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ”
“ได้ค่ะ ถ้าคิดจะลาออกแล้วต้องติดต่อมานะคะ”
ชเวอินซอบมั่นใจว่าเขาจะโดนไล่ออกเร็วๆ นี้เพราะคำพูดของนักข่าวคิมแฮชิน อินซอบก้มหัวลาอีกฝ่ายโดยไม่พูดอะไร
อีอูยอนที่กำลังถือบทอยู่หน้ากองถ่ายถอดเสื้อส่งมาให้เขาเหมือนกำลังรอชเวอินซอบอยู่
“เดี๋ยวผมจะต้องไปถ่ายทำต่อแล้วนะครับ”
“ครับ ทราบแล้วครับ”
ชเวอินซอบรับเสื้อของอีอูยอนมาพับครึ่งและพาดไว้ตรงแขน พอเขาทำแบบนั้นอีอูยอนก็แย่งเสื้อกลับไปถืออีกครั้ง
“อย่าทำแบบนั้นสิครับ”
เขากางเสื้อของตนออกและเอามันคลุมไหล่ให้อินซอบ เสื้อของอีอูยอนคลุมเหมือนกับโอบกอดร่างกายของชเวอินซอบไว้เพราะขนาดรูปร่างที่ต่างกันของคนทั้งคู่ และมันก็
