นกระเง้ากระงอดขณะที่เดินจากไปและหัวเราะหึหึ
ชเวอินซอบสบโอกาสดึงมือของตนออกมาจากกระเป๋าอีกฝ่ายบ้าง
“ไปห้องน้ำ…”
อินซอบพูดเหมือนพึมพำและออกไปจากตรงนั้นราวกับวิ่ง มือที่ถูกอีอูยอนจับไว้ร้อนวูบวาบ มันให้ความรู้สึกเหมือนกับเขาทายาบรรเทาอาการปวดไว้ที่มือ เขาอยากล้างมือ เขาอยากจะล้างความรู้สึกนี้ให้ไหลไปกับน้ำไวๆ
ชเวอินซอบไปที่ห้องน้ำ และเปิดน้ำเย็นๆ ล้างมือ แผลที่ยังไม่หายสนิทเจ็บแปลบ แต่เขาไม่สนใจ ถ้าหากมันจะช่วยล้างอุณหภูมิที่เหลืออยู่ที่มือออกไปได้
ปลายนิ้วที่เคยอุ่นเย็นลงอย่างรวดเร็ว และมือของเขาก็ไร้ความรู้สึก ในห้องน้ำโล่งๆ นี้มีเพียงเสียงน้ำจากอ่างล้างหน้าที่เขาเปิดไว้เท่านั้น
เขาเงยหน้ามองกระจก ชเวอินซอบเอามือมาแตะหน้าด้วยความเคยฃิน ปลายนิ้วที่เคยเย็นเป็นน้ำแข็งอยู่เมื่อสักครู่นี้เริ่มมีเลือดมาเลี้ยงแล้ว
พอความเย็นที่เหมือนจะทำให้หัวใจหยุดเต้นผสมเข้ากับไออุ่นแปลกๆ ที่เหมือนจะทำให้เซลล์แต่ละเซลล์ค่อยๆ กลับมาทำงาน เขาก็ไม่สามารถรับรู้ได้เลยว่าอะไรเป็นอะไร
“อย่างกับคนโง่…”
เขาเกลียดตัวเองที่หวั่นไหวกับเรื่องที่ไม่มีอะไรเลยแบบนี้จนไม่สามารถทนได้ เขาคิดว่าหัวใจดวงนั้นได้ตาย
