บอเมริกาเท่านั้น เขาต้องคิดถึงเรื่องนั้น แต่เขาก็ดันคิดเรื่องอื่นจนภายในหัวสับสนวุ่นวายอยู่เรื่อย
“เพิ่งเริ่มทำงานได้ไม่นานเหรอคะ”
“ครับ”
“งั้นค่อยๆ สนิทกันไปก็ได้ค่ะ จะเศร้าอะไรขนาดนั้นล่ะคะ”
หญิงสาวตีความสีหน้าเหงาหงอยของอินซอบไปในความหมายอื่น เธอยิ้มสดใสพลางตบไหล่เขา อินซอบเผลอพึมพำความคิดที่อยู่ในใจออกมาเพราะรอยยิ้มงดงามนั้น
“คงจะไม่สนิทกันหรอกครับ”
“คะ?”
“คง…จะไม่สนิทกันต่อไปเรื่อยๆ นั่นแหละครับ”
“เอ๋ มีอย่างนั้นที่ไหนล่ะคะ พอเวลาผ่านไปก็ต้องสนิทกันมากกว่าเดิมสิคะ อย่ากังวลไปเลยค่ะ คุณเป็นแบบนั้นเพราะเพิ่งเริ่มทำงานที่แรกใช่ไหมคะ ฉันก็เหมือนกันค่ะ ฉันอยากเป็นนักแสดงหญิงแถวหน้าของเกาหลี แต่ก็ได้รับบทหญิงเจ้าของโรงเตี๊ยมตลอดเลย แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ใช้ชีวิตอยู่โดยคิดว่าเดี๋ยวฉันก็จะได้รับบทที่ดีขึ้นเองแหละ”
ฝ่ายนั้นเป็นคนสดใสมาก เขารู้สึกว่าถ้าอยู่ข้างๆ เธอ เขาจะพลอยได้รับความสดใสนั้นไปด้วย อินซอบกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา
“สู้นะคะ เพราะถึงแม้จะทำงานแล้วก็ยังเจอเจ้านายที่ประหลาดแบบนั้นได้ ตอนที่ฉันทำงานที่บริษัทประกันสมัยก่อนน่ะ มีหัวหน้าแผนกที่นิสัยเสียเหมือนกับคัง
