ว้เข้าไปขโมยของของดาราอยู่เหมือนกัน สมัยที่เขาตามอีกฝ่ายเพื่อคุ้ยเขี่ยข้อมูลเกี่ยวกับอีอูยอน อินซอบก็เคยเห็นกับตาตัวเองเลยว่าพวกแฟนคลับที่เอาแต่ใจทำตัวเสื่อมได้ถึงขนาดไหน
ถึงจะบอกว่าอากาศอุ่นขึ้น แต่กองถ่ายที่คังวอนโดกลับหนาว อินซอบพิจารณาถึงเวลาที่อีอูยอนต้องรอเข้าฉากและเอาถุงร้อนใส่กระเป๋าเสื้อคลุมไว้จนเต็ม ดังนั้นในกระเป๋าเสื้อคลุมจึงไม่มีที่แม้แต่จะเอามือใส่เข้าไป
อินซอบเป่ามือเย็นๆ ของตนให้อุ่นขึ้นและเริ่มออกเดิน เขามัวแต่เดินไปเป่ามือไปจึงไม่ได้ดูเลยว่าใครกำลังเดินเข้ามาหาตนเอง
“เฮ้ย”
อินซอบไม่รู้ว่าเสียงที่อวดดีนั้นเอ่ยเรียกตัวเอง เขาจึงเดินต่อไป
“นี่ นี่ นายน่ะ ผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอน”
อินซอบหันหน้ามาด้วยความตกใจทันทีที่เสียงนั้นดังขึ้น
เป็นคังยองโม คังยองโมที่แต่งหน้าเสร็จแล้วและเดินมากับผู้จัดการส่วนตัวขยับมือมาทางอินซอบ ชเวอินซอบรีบก้มหัวทักทายคังยองโม
“มานี่เร็ว”
ชเวอินซอบเดินไปยืนอยู่ตรงหน้าเขา คังยองโมวางมือไว้ตรงขอบเอวกางเกงและผงกหัวอย่างจองหอง
“ถ้าเห็นคนแล้วก็ต้องทักทายสิ มัวทำอะไรอยู่”
“ครับ? แต่เมื่อกี้ผม…”
“บอกให้ทักทายไง!”
อินซอบนึกว่าอีกฝ่าย
