มองไม่เห็นจึงก้มหัวอีกรอบพร้อมกับพูดว่า ‘สวัสดีครับ’ ให้ดังกว่าเมื่อสักครู่นี้ คังยองโมใช้บทที่ตนกำลังถืออยู่ฟาดหัวของอินซอบอย่างแรง
“ทักทายดีๆ ไม่เป็นหรือไง นายไม่ได้เรียนวิธีการทักทายมาเหรอ”
“…”
ชเวอินซอบกะพริบตากลมโตปริบๆ ด้วยความตกใจและพยายามทำความเข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า ในระยะห่างเท่านี้อีกฝ่ายต้องเห็นว่าตนทักทายแล้วอย่างแน่นอน นั่นแปลว่าท้ายที่สุดแล้วเหตุผลที่คังยองโมเป็นแบบนั้นไม่ใช่เพราะไม่ทักทาย แต่การทักทายมันไม่ถูกใจตนเองต่างหาก ไม่สิ ถ้าจะให้พูดตรงๆ ก็คือเขาไม่พอใจผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอน
“ฉันสั่งให้ทักทายเดี๋ยวนี้”
ชเวอินซอบก้มหัวลงต่ำกว่าเมื่อสักครู่นี้ แม้เขาจะพูดว่า ‘สวัสดีครับ’ ด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อมที่สุดแล้ว แต่บทของคังยองโมก็ยังคงฟาดลงบนหัวของอินซอบ
“เฮ้ย ไอ้เด็กนี่ ใครสอนให้นายทักทายแบบนั้นที่กองถ่ายเหรอ พ่อแม่นายสอนเหรอ กรรมการผู้จัดการสอนเหรอ หรือว่านักแสดงที่นายดูแลเป็นคนสอนล่ะ จะต้องก้มหัวจนหน้าอกชนหัวเข่าไม่ใช่หรือไง”
“…”
อินซอบรู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหลเพราะความไม่ยุติธรรมและความเสียใจ แม้จะมีคนเห็นอินซอบถูกคังยองโมจับไว้และตื่นตระหนก แต่ก็ไม่มีใครเข้ามา
