งร้องไห้เอาไว้ และลากเขาไปตรงนั้น อินซอบนั่งบนม้านั่งที่ถูกเตรียมไว้ที่ด้านหลังของกองถ่ายและเอ่ยขอบคุณอีกฝ่าย
“จริงสิ จากที่เห็นเมื่อกี้ดูเหมือนคุณจะชนคุณคังยองโมเลย พยายามอย่าไปเดินข้างๆ เขานะคะ เพราะคนคนนั้นมีข่าวลือไม่ค่อยดีเท่าไร”
“ครับ เข้าใจแล้วครับ”
“คนที่คนคนนั้นหาเรื่องด้วยไม่ใช่แค่คนหรือสองคนนะคะ เขาต่อยกับสตาฟ แล้วก็ทะเลาะกับนักแสดงด้วย เอ้อ จริงๆ เล้ย แค่แสดงดีคือดีทุกอย่างหรือไงนะ ธรรมชาติของคนนี่น่าสิ้นหวังนะคะ ถ้าพวกนักแสดงโดนสั่งให้ตรวจสอบนิสัยทั้งหมด ก็น่าจะมีคนไม่ผ่านเกือบจะทั้งหมดนั่นแหละค่ะ”
อินซอบแอบยิ้มเพราะน้ำเสียงของเธอที่สดใส
“พอยิ้มแล้วดูดีนะคะ ฉันอีอึนยองค่ะ แล้วคุณล่ะคะ”
“ชเวอินซอบครับ”
“มาถ่ายละครครั้งแรกเหรอคะ ยังไม่ถูกกำหนดบทอีกเหรอคะ”
ชเวอินซอบลังเลอยู่สักพักก่อนจะอ้าปากตอบ
“ผมไม่ใช่นักแสดงหรอกครับ”
“งั้นเป็นสตาฟเหรอ”
“เปล่าครับ…เป็นผู้จัดการส่วนตัวครับ”
“ว่าไงนะ จริงเหรอ ไม่น่าเชื่อเลย ดูเด็กขนาดนี่เนี่ยนะคะ อายุเท่าไรกันคะเนี่ย”
“อายุยี่สิบหกครับ”
“ว้าว เยี่ยมไปเลย ไม่น่าเชื่อ ดูจากภายนอกอย่างมากสุดก็น่าจะเพิ่งจบม.ปลายแท้ๆ”
อันที่จริงแล
