ทั้งสองคนต้องเรียกแท็กซี่เพราะจอดรถตู้ไว้ที่บริษัท หลังจากเปลี่ยนมาขึ้นรถตู้แล้ว อินซอบก็ยังทำตัวไม่ถูกเพราะมัวแต่สนใจอีอูยอนที่นั่งอยู่ด้านหลัง
“ขอโทษนะครับที่ไม่ได้เตรียมกาแฟไว้ให้”
“ไม่เป็นไรครับ ว่าแต่ตอนนี้คุณไม่ได้เมาแล้วขับใช่ไหม”
“…ผมสร่างแล้วครับ”
ตอนที่เขาเห็นอีอูยอนที่อยู่ในร่างเกือบเปลือยก้มมองตนอยู่ อาการเมาของอินซอบก็หายสนิท
“แต่ก็น่าจะมีความเข้มข้นของแอลกอฮอล์ในกระแสเลือดอยู่นะครับ”
“เดี๋ยวผมจะแวะร้านสะดวกซื้อแล้วซื้อยามากินครับ”
“ล้อเล่นครับ”
“…”
ตอนนี้แม้แต่คำพูดเล่นของอีอูยอน เขาก็จะไม่ฟังส่งๆ เด็ดขาด เขากังวลว่าเมื่อวานตนทำอะไรผิดด้วยฤทธิ์ของเหล้าหรือเปล่า ริมฝีปากก็แห้งผาก อินซอบกัดปากด้วยความวุ่นวายใจ
“จะรับอะไรเป็นอาหารเช้าดีครับ”
ถ้าเป็นเวลาปกติเขาจะเตรียมสิ่งที่ถูกปากอีอูยอนเอาไว้ แต่วันนี้เขาไม่สามารถทำแบบนั้นได้
“แวะจุดพักรถสักแป๊บ…ไม่เป็นไรครับ ที่กองถ่ายน่าจะมีรถอาหารมา เดี๋ยวผมไปกินที่นั่นก็ได้”
อีอูยอนเห็นว่าไหล่ของอินซอบห่อลงตอนที่ได้ยินคำว่าจุดพักรถคล้ายนึกถึงความทรงจำที่ไม่ดีขึ้นมา จึงเปลี่ยนคำพูดอย่างชำนาญ
“เดี๋ยวผมจะแวะที่จัดพักรถให้สัก
