พักหนึ่งครับ”
“ไม่ต้องหรอกครับ ดูเหมือนเวลาก็จะไม่ได้ด้วย ขับรถตรงไปเลยก็ได้ครับ”
คำพูดของอีอูยอนไม่ผิดเลยสักนิด พวกเขาไม่เหลือเวลาแล้ว เพราะจะต้องไปถึงกองถ่ายนอกสถานที่ที่อยู่ในคังวอนโดก่อนเก้าโมงเช้า
เขาจะต้องใส่ใจเตรียมอาหารเช้ามากกว่าทุกวัน เพราะมีฉากต่อสู้ที่กองถ่ายนอกสถานที่ เมื่อวานเขาจะต้องดื่มอย่างพอประมาณและกลับบ้าน แต่พอความเหงาฝังไปจนถึงกระดูก เขาจึงหลงไปกับความใจดีของทุกคนจนไม่สามารถพูดคำว่าจะกลับแล้วได้ แถมเขายังรับแก้วเหล้ามาจนเลยเที่ยงคืนอีกด้วย
แต่พอสร่างแล้วเราดันมาอยู่ที่บ้านของอีอูยอนเนี่ยนะ
ชเวอินซอบเบื่อหน่ายกับความโง่ของตนจนอยากจะเขกหัวตัวเอง
“เฮ้อ…”
อีอูยอนที่กำลังอ่านบทอยู่เงยหน้าขึ้นมาทันทีที่อินซอบถอนหายใจโดยไม่รู้ตัว
“เป็นอะไรครับ ปวดหัวเหรอ”
“ผมไม่เป็นไรครับ”
“แล้วมือเป็นยังไงบ้างครับ”
“ไม่เป็นอะไรแล้วครับ แผลก็เกือบจะปิดสนิทแล้ว”
ก็แค่เลือดออกเยอะเกินกว่าที่แผลโดนมีดโกนหนวดบาดควรจะเป็นเท่านั้นเอง มันไม่เป็นอุปสรรคอะไรกับการขับรถ ถ้าจะมีปัญหาก็คือเขามีเหงื่อออกที่มือจนแสบแผล เพราะกังวลเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนมากกว่า
“ดูเหมือนเมื่อวานคุณจะดื่มเหล้าไปเยอะ
