“อื้อ…”
ความรู้สึกปวดสุดขีดกำลังผ่าหัวของเขาออก มันเจ็บเหมือนมีใครเอามงกุฎมารัดตั้งแต่กระหม่อมไปจนถึงบริเวณขมับในระหว่างที่เขาหลับ และภายในของเขาก็ปวดถึงขนาดที่เขาคิดว่ามีใครทำยาพิษหกลงไปหรือเปล่า
เขารู้สึกดีตอนที่ดื่มเหล้า แต่เช้าวันต่อมาคือความทรมาน ถึงเขาจะรู้ความจริงข้อนี้มาตั้งนานแล้ว แต่เขาก็ยังหาวิธีหลุดพ้นจากอาการเมาค้างไม่ได้เสียที
อินซอบพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายของเขาไม่ขยับอย่างที่ตั้งใจ นั่นเป็นเพราะพวกพนักงานเข้ามาอวยพรวันเกิดให้เขา และเขาไม่สามารถปฏิเสธเหล้าที่คนเหล่านั้นส่งให้ได้ ก็เลยดื่มมันลงไปจนหมด เขาอยากจะปฏิเสธไปตามสมควร แต่เขาก็ดื่มจนหมดแก้ว ตามมารยาทของคนเกาหลีที่จะต้องดื่มเหล้าที่คนอาวุโสกว่ามอบให้ให้หมดในรวดเดียว
ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อวานเป็นวันเกิดปลอมๆ ในเอกสารของเขา ที่เกาหลีเรียกความรุนแรงที่เพื่อนร่วมงานที่สนิทมีสิทธิ์มอบให้ในวันเกิดว่าของขวัญ มันเรียกว่าอะไรน้า วันเกิด…อะไรน้า ใช่แล้ว การแกงในวันเกิด นี่เราถูกแกงในวันเกิดแล้วเหรอเนี่ย
“อื้อ…ปวดหัวจัง”
อินซอบใช้มือกดหน้าผากพลางบ่นพึมพำ แม้จะรู้สึกหิวน้ำเหมือนความชื้นทั้งตัวบินหายไป แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะเด
