ินไปจนถึงตู้เย็น
“ดื่มน้ำไหมครับ”
“ครับ”
“นี่ครับ”
แก้วน้ำถูกยื่นมาเหนือหัว อินซอบยื่นมือไปรับมาถือไว้ และยันตัวขึ้นมาอย่างยากลำบาก เขาซึมซับความรู้สึกตอนที่น้ำเย็นๆ กระจายไปทั่วร่างพลางหลับตา
ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ก็ใจดีจริงๆ นะ เขารู้ได้ยังไงว่าเราคอแห้ง
“ขอบคุณคะ…!”
อินซอบพ่นน้ำที่อยู่ในปากออกมา น้ำที่พุ่งออกมาจากปากเขาทำให้พรมเปียก
“ให้ตาย”
อีอูยอนมองพรมที่เปื้อนน้ำด้วยสายตาเป็นกังวลพลางเดาะลิ้น ชเวอินซอบลองกะพริบตาอยู่สองสามทีเพราะคิดว่าตัวเองตื่นหรือยัง
อีอูยอนกำลังยืนอยู่ตรงนั้นจริงๆ ใต้เอวของเขามีผ้าขนหนูผืนหนึ่งพันเอาไว้
“ทำไม…ผม…ถึง…”
“เมื่อวานคุณเมาเหล้าแล้วทรุดตัวลงไปนอนที่ถนนน่ะครับ จำได้ไหม”
อินซอบส่ายหน้าทั้งๆ ที่ยังอ้าปากค้างอยู่
“ถึงจะตื่นแล้ว แต่คุณก็ไม่ยอมลุก ผมก็เลยพากลับมาก่อนที่จะมีใครมาพาไปน่ะครับ”
“…”
“ผมพาคุณกลับมาที่บ้านของผมเองครับ ผมเหนื่อยมากเลยนะเนี่ย เพราะมัวแต่ต้องแบกคุณ”
“บะ แบกเหรอครับ”
อีอูยอนมองตาที่กลมโตของชเวอินซอบค่อยๆ โตขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับพูดต่อช้าๆ
“คุณจะต้องเพิ่มน้ำหนักหน่อยนะครับ ไม่ใช่ว่าผมเหนื่อยเพราะคุณหนักนะ แต่กระ
