“คุณอินซอบ นี่คุณอินซอบ...”
ยิ่งหัวหน้าทีมชาพยายามจะดึงอินซอบที่ส่งเสียงร้องด้วยความกลัวออกมาเท่าไร เขาก็ยิ่งเกร็งแขนที่กอดหัวหน้าทีมชาไว้มากขึ้นเท่านั้น
กรรมการผู้จัดการคิมเอาเค้กไปจุดเทียนอยู่ตรงมุมห้องและเดินกลับมาก่อนจะเริ่มร้องเพลงอวยพรวันเกิดโดยไม่อ่านสถานการณ์
“แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูยู แฮปปี้เบิร์ทเดย์อินซอบบี้ แฮปปี้เบิร์ทเดย์ทูยู!”
ทุกคนปรบมือและรู้สึกสนุกสนาน อินซอบยังไม่ได้ประเมินสถานการณ์ จึงไม่สามารถเงยหน้าขึ้นได้ หัวใจเขาเต้นตึกๆ จนทำให้เขาตาลาย
“อินซอบทำอะไรอยู่ เค้กมันหนักนะ”
ทันทีที่กรรมการผู้จัดการคิมเรียกชื่อเขา หัวหน้าทีมชาก็ดึงแขนของอีกฝ่ายออกจากตัว
“คุณอินซอบ ตกใจอะไรขนาดนั้นล่ะครับ”
“เอ่อ…”
“วันนี้วันเกิดนี่นา ตอนมาคุณก็ควรจะคิดแล้วสิว่าจะต้องมีปาร์ตี้วันเกิดวัน”
คำพูดเจือการหยอกเล่นของหัวหน้าทีมชาทำให้อินซอบเพิ่งได้รู้ว่าวันนี้ตรงกับวันเกิดของเจ้าของชื่อชเวอินซอบที่ตนยืมมา และเขาก็ได้รู้ความจริงว่าสาเหตุที่หัวหน้าทีมชาสมัครใจเป็นผู้จัดการส่วนตัวของอีอูยอนในวันนี้โดยไม่พูดอะไรเลยก็เพราะเป็นวันเกิดของชเวอินซอบ
“อธิษฐานสิ”
กรรมการผู้จัด
