การคิมยื่นเค้กมาตรงหน้า คนที่เหลือในห้องทำงานปรบมือพร้อมกับตะโกนชื่อของอินซอบเพื่อบอกให้เขารีบเป่าเทียน
“สุขสันต์วันเกิดนะคะคุณอินซอบ”
“สุขสันต์วันเกิดครับ”
“ยินดีสำหรับการออกจากโรงพยาบาลด้วยนะ ต่อไปก็ขอให้ตั้งใจทำงาน แล้วก็รีบเป่าเทียนเร็วเข้า”
“อธิษฐานเร็วค่ะ!”
ชเวอินซอบรู้สึกว่าน้ำตาจะไหล เพราะเขาไม่ใช่คนที่ควรจะได้รับการปฏิบัติแบบนี้ แต่เขาก็ดีใจกับความใจดีของทุกคน
อินซอบกลัวว่าใครจะเห็นว่าตาของเขาแดงจึงรีบเป่าเทียน จากนั้นใครบางคนก็พูดว่า ‘ขอโทษนะครับ’ ก่อนจะเปิดไฟในห้องทำงาน
“หืม? เป็นอะไร ตื้นตันใจเหรอ เริ่มจะรู้สึกซึ้งใจจนคิดว่าต้องทำงานที่นี่ไปตลอดชีวิตแล้วใช่ไหมล่ะ”
กรรมการผู้จัดการคิมพูดติดตลกพร้อมกับเอ่ยตอบ ชเวอินซอบพยายามทำเป็นไม่รู้สึกอะไร และพูดคำที่ตรงข้ามกับความรู้สึกของตนออกมา
“เรื่องแบบนี้ทำให้ผมลำบากใจครับ”
“ว่าไงนะ”
“ผมไม่ชอบเรื่องแบบนี้ครับ เพราะฉะนั้นต่อไปผมหวังว่าพวกคุณจะไม่จัดงานแบบนี้…ให้อีกนะครับ”
แม้เขาจะรู้ดีอยู่แล้วว่าโอกาสที่คนในบริษัทจะได้จัดงานวันเกิดให้ตนจะไม่มาถึงอีกครั้ง แต่เขาก็จงใจพูดคำพูดที่ใจร้ายออกไป
บรรยากาศที่เงียบขึ้นมากะทันหันทำให้ทุกคนลืมคำ
