ที่จะพูด อินซอบพูดว่า ‘งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ’ และออกจากห้องทำงานไป
เขารู้สึกว่าน้ำตาที่กลั้นไว้กำลังไหลลงมาในตอนที่รอลิฟต์ เขาได้ยินเสียงหัวหน้าทีมชาเรียกชื่อตัวเองจากทางด้านหลัง อินซอบตัดสินใจไม่รอลิฟต์และวิ่งไปทางบันไดหนีไฟ
เขาเริ่มขึ้นบันไดหนีไฟไปในทางตรงข้าม เพราะคิดว่าคงจะถูกจับได้หากหัวหน้าทีมชาตามมา ตอนที่เขาเดินผ่านชั้นสิบและมาถึงดาดฟ้า เขาก็เปิดประตูและเริ่มร้องไห้
“ฮึก...”
ตอนนี้เขาอยากลงไปที่ห้องทำงานและจับมือทุกคนเพื่อขอบคุณ เขาอยากบอกว่า ขอบคุณที่ทำดีกับผม ถ้าคุณทำดีกับผมในอนาคตด้วย ผมจะยิ่งขอบคุณมากกว่านี้ เรามาสนิทกันเถอะ ถ้าจะช่วยไปดูหนังกับผมในวันที่ไม่มีงาน ผมจะยินดีมาก ผมจะรู้สึกขอบคุณมากถ้าผมโทรไปคุยอะไรก็ได้ด้วยได้ในตอนที่เหงา เรามาเป็นเพื่อนกันเถอะ
เขาอยากพูดคำที่อยู่ในใจออกมาและรักษาความสัมพันธ์ที่อบอุ่นนั้นไว้ แต่สิ่งเหล่านั้นสำหรับเขาในตอนนี้เป็นเพียงเรื่องที่เกินตัวไปมากเท่านั้น
เพราะเขามาที่นี่ไม่ใช่เพื่อหักหลังอีอูยอนคนเดียวเท่านั้น แต่เขายังหักหลังทุกคนที่ทำงานกับเขาด้วย
เขาจะมาทำตัวเป็นเด็กไม่ได้ เขาจะต้องทำตัวเป็นผู้ใหญ่ แต่การรักษาเส้นแบ่งเหล่านั้น
