ยากเกินไป ชเวอินซอบใช้มือทั้งสองข้างปิดหน้าและร้องไห้เสียงดัง
“ฮึก.…ฮือ อ๊ะ!”
ขณะที่กำลังเช็ดน้ำตาเขาก็ตกใจขวัญหนีดีฟ่อจนล้มลงไปด้านหลัง ผู้ชายที่กำลังพิงราวกั้นของดาดฟ้าและสูบบุหรี่อยู่ส่งสายตามาทางเขาด้วยความสนใจ
“…”
อินซอบกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกผิดพลาดที่เอ่อล้นไปทั่วตัว แต่น้ำตาของเขาก็ยังไม่หยุดไหล อีอูยอนดับบุหรี่ก่อนจะเดินมาทางอินซอบที่ล้มลงกับพื้น อินซอบตกใจกับท่าทางของอีอูยอนซึ่งฉีกยิ้มพลางเดินล้วงกระเป๋าเข้ามาหา เขาถอยหนีไปด้านหลังทั้งที่ยังกองอยู่กับพื้น
“เอ่อ…ทำไม…บ้าน”
“จะถามว่าทำไมยังไม่กลับบ้านเหรอครับ”
อินซอบพยักหน้าแทนคำตอบ น้ำตาที่ยังไหลอยู่ทำให้ปกเสื้อของเขาเปียก เขาควรหยุดร้องไห้ แต่เขากลับตกใจจนไม่สามารถหยุดได้
“ผมแวะมาเพราะหัวหน้าทีมชาบอกว่ามีธุระที่นี่แป๊บหนึ่งน่ะครับ เขาบอกว่าแค่สิบนาทีก็พอ”
อินซอบเองก็รู้ว่าจริงๆ แล้วอีอูยอนไม่ชอบขับรถเองเป็นอย่างมาก ถึงเขาจะไม่รู้สาเหตุที่แน่ชัด แต่ด้วยนิสัยแบบนั้น อินซอบถึงตกใจและร้อนรนมากที่อีกฝ่ายไปส่งตนจนถึงบ้านวันนี้
“ผมมาสูบบุหรี่ตรงนี้เป็นบางครั้ง เพราะด้านล่างมีคนมองน่ะครับ”
“…ครับ”
เขาเพียงแต่นึ
