กแค้นใจตัวเองที่มองข้ามความจริงที่ว่าบริษัทอยู่ระหว่างทางไปบ้านของอีอูยอน อินซอบรู้สึกอายเหมือนจะตายที่ถูกอีอูยอนไม่ใช่ใครอื่นจับได้ว่าเขามีด้านที่ดูไม่เป็นผู้ใหญ่
“ร้องไห้ทำไมครับ”
อีอูยอนนั่งยองๆ ลงตรงหน้าอินซอบ และเอ่ยถามพร้อมกับยื่นหน้ามาใกล้
“…”
“ทำไมถึงร้องไห้ขนาดนั้นล่ะครับ”
“…ขอโทษครับ”
เขาคิดคำพูดอื่นไม่ออกแล้วนอกจากคำว่าขอโทษ
“ขอโทษอะไรกันล่ะครับ ผมแค่สงสัยเฉยๆ ว่าทำไมคุณถึงร้องไห้”
นี่เป็นการแสดงออกถึงความอยากรู้อยากเห็นล้วนๆ ไม่ได้มีความเป็นห่วงหรือสงสารอีกฝ่ายอยู่เลยแม้แต่น้อย ตอนที่ผู้จัดการส่วนตัวที่มักจะเงียบและจริงใจอยู่ตลอดร้องไห้เหมือนเด็กและวิ่งขึ้นมาบนดาดฟ้า เครื่องหมายคำถามอีกหนึ่งอันก็โผล่มาในหัวของเขา ทำไมหมอนั่นถึงเป็นแบบนั้น
อีอูยอนเอียงคอด้วยความสงสัยและถามอีกครั้ง
“ทำไมถึงร้องไห้ขนาดนั้นล่ะครับ”
เขาเก็บคำว่าเหมือนคนโง่ไว้ในใจ
ชเวอินซอบเค้นสมองอย่างสุดชีวิตเพื่อคิดเหตุผลที่เหมาะสม จะต้องบอกว่าอะไรดีนะ จะต้องบอกว่าอะไรถึงจะสามารถรักษาภาพลักษณ์ของผู้จัดการส่วนตัวที่สุขุมและเป็นผู้ใหญ่ได้ล่ะ
ระหว่างที่กำลังคร่ำครวญพร้อมกับครุ่นคิดไปด้วยนั้น อินซอบก็นึกถึงปาร
