์ตี้เซอร์ไพรส์ที่เกิดขึ้นเมื่อสักครู่
“ผมร้องไห้เพราะ…ซึ้งครับ”
“ครับ?”
“ผมร้องไห้เพราะซาบซึ้งมากๆ ที่ทุกคนจัดปาร์ตี้วันเกิดให้ผมครับ”
มันก็ไม่ใช่คำพูดที่ผิดทั้งหมด ถ้าจะให้แยกส่วนประกอบของน้ำตาแล้วล่ะก็ ยี่สิบเปอร์เซ็นต์คือความซาบซึ้ง เจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์คือการโทษตัวเองของจิตใต้สำนึก และสิบเปอร์เซ็นต์คือความสิ้นหวังกับสภาพตอนนี้
“วันนี้เป็นวันเกิดเหรอครับ”
“ครับ”
“ทำไมถึงไม่บอกล่ะครับ”
เขาไม่สามารถพูดออกไปได้ว่าตนจำวันเกิดในเอกสารไม่ได้จนกระทั่งกรรมการผู้จัดการคิมดันเค้กมาให้ และบอกว่าสุขสันต์วันเกิด อินซอบพูดเสียงแผ่วว่า ‘แค่ไม่ได้บอกเฉยๆ ครับ’
“ซาบซึ้งกับการที่คนจัดปาร์ตี้ให้ขนาดนั้นเลยเหรอครับ ถึงขนาดที่ต้องขึ้นมาร้องไห้คนเดียวที่นี่เลยเหรอ”
แต่เห็นผู้ชายที่โตแล้วร้องไห้ขนาดนี้ ตามมารยาทก็ควรจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นและมองข้ามไปไม่ใช่หรือไง
อีอูยอนเอาแต่ถามซ้ำๆ ราวกับจะยืนยันความจริงเรื่องที่ตนร้องไห้เหมือนเด็ก และอินซอบก็ไม่อาจรู้ถึงความคิดภายในใจของฝ่ายนั้นได้เลย
“ครับ ผมซาบซึ้งมากครับ”
แต่ตอนนี้เขาทำได้แค่หมอบและตอบกลับไปแบบนี้เท่านั้น
“ซาบซึ้งขนาดนี้เลยเหรอครับ”
“…ครับ”
“แค่อ่อนโยนใช่ไหมครับ
