สเปคของคุณน่ะ”
“ครับ?…ครับ”
แม้เขาจะไม่รู้ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงพูดเรื่องนั้นขึ้นมาตอนนี้ แต่เขาก็ตอบไปก่อน
เขาได้ยินเสียงหัวเราะต่ำๆ ของอีอูยอนดังขึ้นเหนือศีรษะ
“จะง่ายหรือยาก เราก็ไม่สามารถรู้ได้เลยนะครับ”
“…?”
คนที่ไม่สามารถรู้อะไรได้เลยมันคุณต่างหาก ชเวอินซอบไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีอูยอนถึงหัวเราะแบบนั้น และคำพูดที่บอกว่าง่ายหรือยากของอีกฝ่ายนั้นคืออะไร
“งั้นถ้าผมอ่อนโยนกับคุณ คุณจะร้องไห้ขนาดนั้นลับหลังหรือเปล่าครับ”
“เอ่อ เรื่องนั้น…”
“จะร้องหนักขึ้นอีกเหรอครับ”
“ไม่ครับ ไม่เป็นแบบนั้นหรอก”
เขาไม่อยากสร้างความลำบากให้ใครในระหว่างที่ทำงาน แม้ว่าคนที่เขาจะต้องล้างแค้นจะเป็นอีอูยอนก็ตาม
เขาวางแผนว่าเขาจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้ และถูกเลิกจ้างอย่างสมเกียรติ
“ไม่ร้องหรอกครับ วันนี้ผมแค่ร้องไห้เพราะตกใจนิดหน่อยเท่านั้น ไม่ต้องเป็นห่วงไปหรอกครับ”
เมื่อได้ยินคำตอบของอินซอบ ความผิดหวังอันเลือนรางก็ฉายบนใบหน้าของอีอูยอน ความผิดหวังนั้นละลายหายไปในดวงตาสีเข้มของเจ้าตัวอย่างรวดเร็วเหมือนกับเกล็ดหิมะที่ตกลงในเตาไฟ
“ผมเป็นห่วงมากเลยล่ะครับ”
ขณะที่อินซอบคิดจะตอบไปว่า ‘ตอนนี้คุ
