ันครับ”
เขาคิดไว้นานแล้วว่าเขาจะได้ข้อมูลอะไรบางอย่างเกี่ยวกับอีอูยอนในระหว่างที่สัมภาษณ์บ้างหรือเปล่า แม้อีอูยอนจะให้สัมภาษณ์ได้อย่างน่าประทับใจ แต่เขาไม่ใช่นักแสดงที่ให้สัมภาษณ์ได้อย่างสนุกสนาน ในที่สุดอินซอบที่นั่งอยู่ข้างๆ เพื่อจับตาดูการสัมภาษณ์ที่ถูกเปลี่ยนคำตอบให้อยู่แค่ภายในกรอบที่กำหนดเอาไว้อย่างเหมาะสมก็ตัดสินใจว่าในตอนที่เวลานอนไม่พอเหมือนอย่างตอนนี้ ให้เขาไปนอนหลับเสียยังจะดีกว่า
น่าจะมีนักข่าวที่เหมือนกับนักข่าวคิมแฮชินที่เคยสัมภาษณ์ในคราวก่อนโผล่มาบ้าง เพราะนักข่าวที่เลือกมาสัมภาษณ์ในวันนี้เป็นเพียงคนที่โด่งดังเรื่องมารยาทดีในบรรดานักข่าวสายบันเทิง
เขาเดาว่ามันคงเป็นการสัมภาษณ์ที่ยาวนานและน่าเบื่อ อินซอบถอนหายใจ
“มีอะไรหรือเปล่าครับ”
“ครับ?”
“ก็คุณถอนหายใจนี่ครับ กังวลอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าครับ ไม่มีอะไรเลย”
ถ้าจะให้กังวล เขาคงกังวลแค่เรื่องที่เขาหาข้อเสียอะไรของอีอูยอนไม่ได้เลย แต่เวลากำลังผ่านไปเรื่อยๆ อย่างเดียวเท่านั้น นี่ก็ผ่านมาหนึ่งเดือนแล้ว
“ถ้าผมช่วยอะไรได้ ผมจะช่วยนะครับ”
สิ่งที่ผมต้องการก็คือนิสัยที่แท้จริงอันเน่าเฟะของคุณยังไงล่ะ แต่ถึงผมจะเอ่ยขอ คุณก็คงจะไม่ใ
