“กินอะไรอยู่เหรอครับ?”
“…!”
ชเวอินซอบที่นั่งอยู่ในรถ และกำลังดื่มยาบำรุงด้วยหลอดหันหน้ามาด้วยความตกใจ อีอูยอนที่ถ่ายละครเสร็จตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้กำลังใช้นิ้วเคาะกระจกรถอยู่
“มะ มาแล้วเหรอครับ”
ชเวอินซอบลดกระจกรถลง
“ผมถามว่ากำลังทานอะไรอยู่เหรอครับ”
“ยาบำรุงครับ”
“ปรุงของแบบนั้นทานด้วยเหรอครับ”
“หัวหน้าทีมให้ไว้ตอนที่ไปที่บริษัทวันนี้น่ะครับ”
แม้เขาจะกำลังพูดอยู่ แต่คอของชเวอินซอบกลับตีบตันด้วยความจริงที่ว่าเขาไม่ใช่คนที่สมควรจะได้รับความใจดีแบบนี้
พอรับยาบำรุงอันสูงค่านี้มาแล้ว อินซอบก็ถือกล่องยาอยู่พักหนึ่งด้วยหัวใจที่ทั้งรู้สึกขอบคุณและรู้สึกผิด พร้อมกับเดินไปเดินมาอยู่นอกห้องทำงาน พอเขาจะเอามันไปคืนหัวหน้าทีมชา เขาก็ทำอย่างนั้นไม่ได้ เพราะกลัวว่ามันจะดูเสียมารยาท พอจะกินเข้าไปเลย ก็ดูเหมือนความรู้สึกผิดชอบชั่วดีจะติดอยู่ที่คอจนทำให้เขาไม่สามารถกลืนมันลงไปได้ แต่เขาก็ไม่สามารถทิ้งของที่มีค่าและน่าเสียดายนี้ไปได้เหมือนกัน
ในที่สุดชเวอินซอบที่ถือห่อยาเดินไปเดินมาอยู่ด้านนอกห้องทำงานมาสามสิบนาทีก็เปลี่ยนใจรับยาบำรุงนั้นไว้เป็นของขวัญ และคิดว่าเขาจะต้องตอบแทนหัวหน้าทีมในสักวัน
