หนึ่งอย่างแน่นอน แน่นอนว่าเขาเขียนว่าจะต้องตอบแทนหัวหน้าทีมชาลงไปในสมุดโน้ตด้วยปากกาสีแดงซ้ำกันถึงสามครั้ง
“หัวหน้าทีมเหรอครับ”
“ครับ…”
อีอูยอนเปิดประตูทางฝั่งที่นั่งข้างคนขับรถและขึ้นมานั่งข้างๆ เป็นเพราะรถตู้ที่เขาใช้ไปไหนมาไหนมาตลอดเกิดปัญหา วันนี้จึงต้องขับรถยนต์ที่ยืมมาจากบริษัทแทน แต่ชเวอินซอบก็อดที่จะรู้สึกงงไม่ได้เมื่อเห็นอีอูยอนขึ้นมานั่งที่ที่นั่งข้างคนขับอย่างไม่เขินอาย อินซอบจับจ้องการกระทำของอีกฝ่ายที่เอาห่อยาที่วางอยู่ไปไว้ที่เบาะหลังด้วยสายตาไม่สบายใจ
“ทำไมเหรอครับ”
อีอูยอนที่สัมผัสได้ถึงสายตานั้นเอ่ยถาม
“ไม่นั่งที่เบาะหลังเหรอครับ”
“ผมโอเคครับ”
“…”
อินซอบไม่สามารถบอกออกไปว่า ‘แต่ผมไม่โอเค’ ได้ เขาจึงเอายาบำรุงที่กินไว้เข้าปากอีกครั้งและเริ่มดูดอย่างรวดเร็ว อีอูยอนที่เห็นว่าแก้มกลมๆ นั้นขยับขึ้นลงไปมาก็ยิ้มพลางเอ่ยพูด
“กินเก่งนะครับเนี่ย”
“ครับ เพราะมันเป็นของที่ได้มา”
“ร่างกายผมรับตะพาบหรือแพะดำได้ไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ไม่เป็นไรกับส่วนประกอบชนิดอื่นที่ใช้ปรุงยาครับ”
“…ครับ?”
ชเวอินซอบคิดว่าตนฟังผิด จึงทำตาโตพร้อมกับถามกลับไปอีกรอบ เขารู้สึกสับสนว่าคำว่าแพะ
