ดำกับตะพาบที่อีอูยอนพูดใช่ชื่อเรียกของของที่เขารู้จักหรือเปล่า
“ผมกินมันได้ไม่ค่อยเก่งเท่าไร ถึงผมจะไม่เคยไม่มีแรงถึงขนาดต้องปรุงยาบำรุงกินก็เถอะ”
“เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น คุณบอกว่ากินอะไรไม่เก่งนะครับ”
“แพะดำกับตะพาบครับ”
“…”
ชเวอินซอบก้มลงมองห่อพลาสติกของยาบำรุงที่ตนกำลังดื่มอยู่ มีรูปของแพะดำกับตะพายกอดคอกันโดยมีพระอาทิตย์ที่กำลังเผาไหม้เป็นพื้นหลังถูกวาดไว้อย่างน่าชวนหัวเราะ
ของเหลวสีน้ำตาลข้นๆ ที่อยู่ในปากของชเวอินซอบไหลออกมา อินซอบที่ตั้งสติได้ตอนที่ของเหลวที่ทำให้ต้นคอของเขารู้สึกอุ่นกระจายไปทั่วนั้นรีบหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋า และเอามาเช็ดปาก
“ขอ ขอโทษครับ”
โชคดีที่เบาะรถปลอดภัยดี ชเวอินซอบให้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดยาที่ไหลออกมาจากปากของตนพร้อมกับพูดขอโทษอีอูยอนอีกครั้ง อีอูยอนที่ยิ้มจนตาโค้งเอ่ยถาม
“งั้นคุณนึกว่ามันเป็นอะไรกันแน่ครับ ถึงได้กินเอากินเอาอยู่แบบนั้น”
“…ยาครับ”
“ดูเหมือนว่าจะไม่ได้คิดถึงส่วนประกอบที่ใช้ปรุงยาเลยสินะครับ”
“…”
อินซอบไม่เคยคิดถึงเรื่องนั้นอย่างละเอียดถี่ถ้วนเลยสักครั้ง เพราะเขาคิดว่าสิ่งที่เรียกว่ายาบำรุงนั้นคงมีส่วนประกอบที่น่าอัศ
