ๆๆ ที่ฉันถามคือสถานการณ์ในช่วงนี้ของอีอูยอนต่างหาก ไม่จำเป็นต้องตอบเป๊ะๆ ขนาดนั้นหรอก”
“ครับ? อ๋อ ขอโทษครับ”
แม้เขาจะสามารถสื่อสารได้อย่างลื่นไหล แต่ก็ยังยากที่จะแยกแยะความหมายที่ซ่อนอยู่ระหว่างบทสนทนาได้
”งั้นคืนนี้มีตารางงานอะไรหรือเปล่า”
“คุณอูยอนแพลนไว้ว่าจะกลับบ้านประมาณสี่ทุ่มครับ”
“ไม่ ไม่ใช่อูยอน ฉันหมายถึงนายอินซอบ”
“ผม…ก็จะกลับบ้านครับ”
“งั้นก่อนกลับบ้านแวะเข้ามาที่บริษัทก่อนนะ เข้าใจไหม”
“ครับ ทราบแล้วครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมชอบส่วนนี้ของชเวอินซอบ เมื่อคนที่อาวุโสกว่าสั่งงาน เขาจะไม่ถามเหตุผลและตอบตกลงทันที ดูเหมือนเขาจะคิดว่านี่เป็นหน้าที่หลักของผู้จัดการส่วนตัว
“งั้นวันนี้ก็พยายามเข้านะ”
“ครับ ขอบคุณครับ”
ชเวอินซอบลุกขึ้นด้วยสีหน้าโล่งใจ สีหน้าที่ดูสบายใจนั้นคงอยู่จนกระทั่งถูกหัวหน้าทีมชาที่กำลังลุกขึ้นเรียกไว
“อินซอบ”
“ครับ?”
หัวหน้าทีมชารู้สึกเศร้าใจขึ้นมาทันทีที่อีกฝ่ายมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้เขาจะเรียกแค่ชื่อก็ตาม
“เอานี่ไปกินซะ”
ชาฮยอนคยูยื่นยาที่ซื้อมาจากศูนย์สุขภาพเมื่อสักครู่นี้ให้
“นี่คืออะไรเหรอครับ”
“ยาบำรุง ฉันเห็นว่านายยังไม่ค่อยมีแรงน่ะ ไ
