หนๆ ก็สั่งของตัวเองมาแล้ว ก็เลยให้เขาทำเพิ่มอีกห่อหนึ่ง”
“แล้วของฉันล่ะ”
ทันทีที่กรรมการผู้จัดการคิมพูดแทรกขึ้นมาโดยไม่ลังเล หัวหน้าทีมชาแสดงสีหน้าไม่ชอบใจออกมาอย่างเปิดเผย คำพูดที่ว่า ‘โอ๊ย เจ้าคนไม่มีความเป็นผู้ใหญ่คนนี้นี่’ ก็พลุ่งขึ้นมาจุกคอหอย
“กรรมการผู้จัดการก็เอาเงินตัวไปซื้อกินสิครับ คนเราก็ต้องมีจิตสำนึกกันบ้างนะ”
“ฉันอะไรนะ! แล้วนั่นไม่ใช่เงินฉันเหรอ”
“งั้นนี่ไม่ใช่เงินผมเหรอครับ”
อินซอบหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาในระหว่างที่คนทั้งคู่เถียงกัน
“เท่าไรเหรอครับ”
“อะไรนะ”
“ผมต้องให้เงินเท่าไรเหรอครับ”
ชเวอินซอบนับเงินสดในกระเป๋าสตางค์ของตนก่อนจะทำหน้าหมองอยู่แวบหนึ่ง เขารู้สึกกังวลขึ้นมาก่อนเพราะเขาประเมินไม่ถูกเลยว่ายาบำรุงจะแพงสักเท่าไร
“ถ้าคุณรอผมอีกสักเดี๋ยว ผมจะลงไปกดเงินมะ…”
“พูดอะไรของนายน่ะ ใครเขาขอเงินกัน ฉันแค่ให้เฉยๆ”
“ครับ?”
“กินซะ ฉันแค่ให้เขาทำมาด้วย เพราะไหนๆ เขาก็ต้องทำของฉันอยู่แล้ว”
“เอ่อ คือผม…”
อินซอบก้มหน้า แม้เขาจะรู้สึกขอบคุณในความใจดีของหัวหน้าทีมชาเป็นอย่างมาก แต่เขาก็คิดว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ที่จะได้รับของแบบนี้
“…ผมไม่เป็นอะไรหรอกครับ ผมแข็งแรงดี”
“ก็
