กินเพื่อให้แข็งแรงกว่าเดิมไง ไม่เป็นไรหรอก รับไปก็พอ”
หัวหน้าทีมชายื่นห่อใส่ยาบำรุงมาให้ หัวของอินซอบก็ก้มต่ำลงไปอีกหนึ่งระดับ
“ไม่เป็นไรครับ ผมสบายดี”
“รับไป ปกติถ้ามีคนให้ของแบบนี้ นายต้องรับนะ”
“ใช่ อย่าทำให้คนให้ต้องขายหน้า แล้วรับไปซะ”
เมื่อหัวหน้าทีมชากับกรรมการผู้จัดการคิมผลัดกันโน้มน้าว อินซอบก็ต้องรับห่อยานั้นไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ ใบหน้าของเขากลายเป็นสีแดงด้วยความเขินอายขณะที่กล่าวขอบคุณ
“กินให้สม่ำเสมอด้วยล่ะ เพราะนี่เป็นยาที่ปรุงมาจากที่ที่ดี ต้องกินภายในสามสิบนาทีหลังอาหารเท่านั้น อุ่นให้อุ่นมากที่สุดเท่าที่จะอุ่นได้ แล้วค่อยกินนะ”
อินซอบพูดขอบคุณด้วยน้ำเสียงเล็กๆ อีกหลายครั้ง แต่สีหน้าของเขาก็ยังเศร้าหมองอยู่เหมือนเดิม
“พอกินยานี่จนมีแรงแล้วก็ฝากอีอูยอนหน่อยนะ สู้ๆ”
พอกรรมการผู้จัดการคิมพยายามตะโกนคำว่าสู้ๆ ด้วยน้ำเสียงสดใส ชเวอินซอบก็ตะโกนว่าสู้ออกมาเหมือนกันด้วยน้ำเสียงไม่มีแรง ทันทีที่เขาถือยาบำรุงออกไป หัวหน้าทีมชาก็ยักไหล่ให้เห็น
“นายทำอะไรไม่ดีกับเด็กนั่นหรือเปล่า”
“เปล่านะครับ ไม่มีทางเป็นแบบนั้นหรอก”
“แล้วทำไมเขาถึงรับยาออกไปด้วยใบหน้าที่เศร้าขนาดนั้นล่ะ ไม
