หน้าไม่เห็นทำให้อีอูยอนต้องยกมือขึ้นมาบัง และสำรวจดูว่าคนที่นั่งอยู่ตรงที่นั่งคนขับรถเป็นใคร
คังยองโมโน้มตัวพิงพวงมาลัยรถและกำลังมองมาทางนี้ อีอูยอนหันไปมองชเวอินซอบ เขาเห็นว่าอินซอบหยิบเครื่องดื่มออกมาจากกระเป๋า และในวินาทีนั้นเขาก็รู้เลยว่าเรื่องนี้จะดำเนินไปอย่างไร
อีอูยอนจับมือของชเวอินซอบไว้
“…!”
“อยู่เฉยๆ ครับ”
เขาจับมือของชเวอินซอบไว้และบังคับให้อีกฝ่ายเก็บเครื่องดื่มลงในกระเป๋าไปอีกครั้ง จากนั้นก็ลากเจ้าตัวเดินไปข้างรถของคังยองโมทั้งอย่างนั้น
“จะไปแล้วเหรอครับ”
“อ้อ ใช่ แต่ว่ามีธุระด่วนกับผู้จัดการส่วนตัวคนนั้นนิดหน่อย…”
ชเวอินซอบพยายามจะหยิบโค้กที่อยู่ในกระเป๋าออกมา แต่อีอูยอนกลับจับข้อมือเขาไว้ไม่ปล่อย
“พวกเรากำลังยุ่ง งั้นขอตัวก่อนนะครับ”
“ว่าไงนะ เดี๋ยวก่อน จะเมินเรื่องที่ฉันพูดไปเมื่อกี้เหรอ”
บรรยากาศเลวร้ายลงเรื่อยๆ
อินซอบไม่ชอบความเดือดร้อน แม้บางครั้งเขาจะอึดอัดที่ต้องคอยหลบคนที่เข้ามาแกล้งโรงเรียน แต่เขาไม่ชอบการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ที่ทำให้เหนื่อยใจมากเสียกว่า แต่หลังจากก้าวเข้ามาในวงการนี้ กระเพาะของเขาถึงกับเหี่ยวเพราะสถานการณ์รุนแรงที่เขาไม่ได้ตั้งใจจ
