ะเจอทันที
เขาอยากเอาเครื่องดื่มให้อีกฝ่ายและรีบๆ จากไป แต่ดูเหมือนอีอูยอนที่จับข้อมือของเขาไว้จะไม่ได้คิดแบบนั้น
“หมายความว่ายังไงเหรอครับ”
“ฉันสั่งให้ผู้จัดการส่วนตัวของนายไปซื้อโคล่ามาให้ฉันน่ะสิ แล้วจะไปเฉยๆ เหรอ”
“อ๋อ อย่างนั้นเองเหรอครับ ดูเหมือนผู้จัดการส่วนตัวของผมจะยุ่งจนลืมไปแล้วนะครับ รุ่นพี่”
อีอูยอนว่าพลางยื่นเครื่องที่ตนดื่มเปิดแล้วไปตรงหน้าคังยองโม
“งั้นในเมื่อรุ่นพี่กำลังยุ่ง งั้นรับนี่ไปแทนไหมครับ”
“แก! อี…!”
วันนี้ชเวอินซอบก็ได้เห็นกับตาถึงสองครั้งว่าสีหน้าของมนุษย์สามารถเปลี่ยนไปได้ขนาดไหน
“ออกไปด้านหน้าตรงนั้นมีร้านสะดวกซื้ออยู่นะครับ จะแวะซื้อน้ำแร่มาดื่มก็ไม่เลวเหมือนกัน น่าจะดีต่อร่างกายของรุ่นพี่มากกว่าเครื่องดื่มแบบนี้นะครับ”
อีอูยอนบอกลาอย่างมีมารยาทพร้อมจับมือของชเวอินซอบอีกครั้ง คังยองโมจ้องเขม็งมาทางด้านนี้อย่างน่ากลัวจนอินซอบต้องหันกลับไปมองอยู่หลายรอบ
“อย่าหันกลับไปมองครับ”
“…ครับ”
คนทั้งคู่เดินมาจนถึงจุดที่จอดรถไว้ อินซอบยืนกังวลอยู่หน้ารถว่าจะเอามือของอีอูยอนที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงของตนออกไปอย่างไรดี
“คนคนนั้นใช้ให้ทำเหรอครับ”
“ขอโทษครับ”
ไม่ว่
