าอย่างไรคนที่ทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นก็คือตัวเขาเองจึงรู้สึกอยากขอโทษ แต่อีอูยอนไม่ยอมรับคำขอโทษของเขา
“ต่อไปอย่าทำแบบนั้นนะครับ”
“…”
“แน่นอนว่าคุณเองอาจจะไม่ชอบสถานการณ์แบบนี้ แต่คุณชเวอินซอบคือผู้จัดการส่วนตัวของผมนะครับ ไม่ใช่ผู้จัดการส่วนตัวของคนคนนั้น เข้าใจไหมครับ”
“ครับ เข้าใจครับ”
แม้จะตอบไปแบบนั้นแล้ว แต่อินซอบก็คิดว่ามันยังไม่พอ เขาจึงเสริมว่า ‘จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครับ’ พอได้ยินคำพูดนั้น อีอูยอนก็หัวเราะหึ
“คือว่า…”
อินซอบมองไปที่มือที่ไม่คิดจะเอาออกไปจากกระเป๋าพร้อมกับพูดอย่างระมัดระวัง
“มีอะไรเหรอครับ”
“มือน่ะครับ…”
“อ้อ จริงด้วย”
อีอูยอนดึงมือออกมาจากกระเป๋าทั้งๆ ที่ยังจับข้อมือของชเวอินซอบไว้
“ผมทิ้งนะครับ”
อีอูยอนแย่งโคล่าที่อยู่ในมือชเวอินซอบมาและโยนทิ้งลงถังขยะ อินซอบรู้สึกว่าเขาไม่เข้าใจเหตุผลของการกระทำที่เด็ดขาดนั้นเลย คุณยายบอกว่าคนที่ทิ้งอาหารราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นคนไม่ดี อีอูยอนเป็นคนไม่ดีอย่างที่คิดจริงๆ ด้วย
“ทำไมตรงนี้ถึงเป็นแบบนี้ล่ะครับ”
“ครับ?”
“ล้มเหรอครับ”
อีอูยอนมองฝ่ามือของชเวอินซอบและเอ่ยถาม อินซอบซ่อนมือไว้ข
