้างหลังและพยายามตอบเสียงแข็งว่าไม่มีอะไร
“ไม่มีอะไรงั้นเหรอครับ คุณไปล้มที่ไหนมา”
“ผมล้มตอนเดินไปที่ลานจอดรถน่ะครับ”
อีอูยอนจับไหล่ของชเวอินซอบให้หมุนตัวหันหลัง
“ล้มไปข้างหลังสินะครับ”
ชเวอินซอบหน้าแดงปัดฝุ่นที่เปื้อนบริเวณสะโพกออก ไม่บ่อยนักที่คนเราจะล้มไปข้างหลังทั้งๆ ที่ไม่ได้เดินบนน้ำแข็ง นอกเสียจากว่าจะมีอะไรคุกคามจากด้านหน้า
อีอูยอนนึกถึงรถเบนท์ลีย์สีเงินที่จอดรออินซอบอยู่ตรงมุมถนน
“ฮ่าๆๆๆ ให้ตายสิ ไอ้…”
“ครับ?”
อินซอบที่กำลังเปิดประตูรถหันหน้ามาด้วยความตกใจ อีอูยอนตอบว่า ‘ไม่มีอะไรครับ’ ด้วยสีหน้าปกติและขึ้นไปนั่งบนรถ
เมื่อชเวอินซอบนั่งประจำที่คนขับและปิดประตู เขาก็เอียงคอด้วยความสงสัย ถ้าฟังไม่ผิด เมื่อกี้เหมือนจะได้ยินอะไรสักอย่างนะ…
“วันนี้ผมจะไปออกกำลังกาย รบกวนด้วยนะครับ”
“ครับ ทราบแล้วครับ”
ชเวอินซอบเลือกเพลงที่อีอูยอนชอบและเปิด CD ที่ใส่เอาไว้ เสียงสตาร์ทรถถูกกลบด้วยเสียงทำนองเพลง
ระหว่างที่ขับรถ อินซอบก็ครุ่นคิดว่าคำที่ตนได้ยินเมื่อสักครู่นี้หมายความว่าอะไรกันแน่
หมาเคี้ยว เขาพูดว่าหมาเคี้ยวใช่ไหม
หมายถึงหมากฝรั่งที่หมาเคี้ยว[1]เหรอ
ในระหว่างที่เขากำลังรุ่นคิ