เมื่อหยดน้ำมาคลออยู่ที่ตาของชเวอินซอบและไหลลงมา อีอูยอนก็ไอเบาๆ การที่เขาชวนผู้จัดการส่วนตัวของตนกินข้าวเป็นการแสดงออกถึงความเป็นมนุษย์ที่อยู่ในตัวเขาแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ และมันก็ไม่ถึงกับเป็นการเลี้ยงตอบแทนผู้ช่วยชีวิตเขาไว้ ตอนที่เขาได้ยินอินซอบพูดเสริมอย่างขลาดกลัวว่าตนกินอาหารเผ็ดไม่ได้ ความรู้สึกที่ซื่อตรงทั้งหมดเก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์ในตัวเขาก็นึกถึงที่นี่ทันที
สมองของอีอูยอนยังทำงานหนัก เขาสงสัยว่าผู้จัดการส่วนตัวเฮงซวยคนนี้มีแผนทุเรศอะไรในใจกันแน่ ถ้าเป็นเหมือนแมลงวันปกติทั่วไปที่น่ารำคาญน่าจะโดนเขาตบให้ตายั หรือโดนไล่ให้ไปลาออกแล้ว แต่หมอนี่กลับทำให้เขาเกิดความสงสัยอย่างน่าประหลาด ทำไมแมลงวันตัวนั้นถึงบินด้วยท่าทางที่แปลกประหลาดอย่างนั้นล่ะ
พอครุ่นคิดแบบนั้น เขาก็รู้สึกว่าอาการปวดหัวไม่ได้หายไปเลย
“กินเยอะๆ นะครับ”
อีอูยอนตักปลาหมึกผัดคำใหญ่วางลงบนข้าวให้แมลงวันแปลกประหลาดที่สร้างความปวดหัวให้ตน สีหน้าของชเวอินซอบเหยเกขึ้นมาทันทีที่เห็นสิ่งนั้น
เขาได้ยินมาว่าในวัฒนธรรมการกินอาหารของคนเกาหลี ถ้ามีใครตักเครื่องเคียงหรืออาหารให้ ต่อให้สิ่งๆ นั้นจะไม่ถูกปากอย่างไร การปฏิ
