เสธก็ไม่ใช่เรื่องที่มีมารยาท นั่นเป็นความผูกพันของคนเกาหลี และเขาก็รู้ว่าห้ามเมินเฉยต่อความผูกพันนั้นเด็ดขาด
“…จะ…กินแล้วนะครับ”
อินซอบเอาข้าวกับปลาหมึกเข้าปากพร้อมทำหน้าเหยเกเหมือนนักโทษที่ได้รับยาพิษ น้ำตายังไหลออกมาจากตาของเขาไม่หยุด ขณะที่อีกฝ่ายอยู่ในสภาพที่ไม่รู้ว่าจะกินข้าวหรือจะดื่มน้ำตา อีอูยอนก็ยื่นแก้วน้ำให้และทำสีหน้าเห็นอกเห็นใจ
“กินไม่ได้เลยเหรอครับ”
“…”
“ดูเหมือนจะกินไม่ได้ใช่ไหมครับ”
ในทางแยกระหว่างความผูกพันของคนเกาหลีและความตาย ชเวอินซอบเลือกที่จะพยักหน้าเพราะเขาคิดว่าจะต้องรอดให้ได้ก่อน อีอูยอนแม้เห็นว่าน้ำตาเป็นเม็ดๆ ไหลลงมาไม่ยอมหยุด ก็ยังไม่เปลี่ยนความคิด
“ถ้าลองกินไปเรื่อยๆ ก็จะดีขึ้นเองครับ เอ้า กินต่ออีกครั้งนะครับ”
ตอนที่เห็นอีอูยอนคีบปลาหมึกให้ตนด้วยใบหน้าเหมือนเทพบุตร อินซอบก็นึกถึงตัวฮันจา[1]ที่เคยตั้งใจเรียนขึ้นมาพร้อมกันถึงสองคำ
มันเป็นตัวอักษรที่เขาคิดว่าน่าอัศจรรย์มาก เพราะมีคำว่าหัวใจอยู่ในตัวอักษรที่มองดูเผินๆ แล้วคล้ายกัน แต่มีความหมายต่างกันอย่างสิ้นเชิง
ความรักกับยาพิษ
“กินเลยครับ”
ชเวอินซอบคิดว่าสิ่งที่อีอูยอนยื่นให้ไม่ใช่ความผูกพันของ
