ไม่ใช่เหรอ”
กรรมการผู้จัดการคิดว่าโชคดีมากที่ประตูห้องพักฟื้นถูกปิดเอาไว้
“แต่นายก็ต้องทำตัวให้มีขอบเขตสิ การโยนประแจโดยไม่มีเหตุผลอย่างนั้นน่ะ…”
กรรมการผู้จัดการคิมเห็นว่าอีอูยอนจ้องตนอยู่จึงหุบปาก
แม้สมองจะรับรู้ว่าหมอนี่ไม่ทำอะไรเขาหรอก แต่ร่างกายกลับผงะและถอยหลังไปเอง การที่เขารู้สึกเสียววาบที่ต้นคอเป็นปฏิกิริยาตอบกลับตามสัญชาตญาณในทุกครั้งที่อีอูยอนมองคนด้วยสายตาแบบนั้น
“นั่นสินะครับ เป็นความผิดของผมเอง”
“…”
“ถ้าผมโยนประแจใส่หน้าคนพวกนั้น แทนกระจกรถ ก็คงไม่มีเรื่องโชคร้ายแบบนี้เกิดขึ้น”
“…”
ฉันล็อกประตูเอาไว้แล้วใช่ไหมนะ
กรรมการผู้จัดการคิมทำได้แค่ชำเลืองมองด้านหลังด้วยสีหน้าไม่สบายใจ
อีอูยอนยันตัวขึ้นมานั่งพิงกำแพง
“ผลออกมาหรือยังครับ”
“ผลอะไร”
“ผลตรวจร่างกายผมไง”
“…ไหล่กับซี่โครงร้าวนิดหน่อย ตรงส่วนอื่นไม่เป็นอะไรเลย แต่ต้องนอนอยู่เฉยๆ นะ หมอบอกว่าถ้าไม่ขยับตัวสักพักก็น่าจะหายแล้ว ดูเหมือนว่าจะต้องเลื่อนการถ่ายละครออกไปด้วย แต่นายเป็นแค่นี้ก็โชคดีมากแล้วล่ะ อินซอบเขากระโดดลงทะเลสาบที่เย็นเป็นน้ำแข็งเพื่อช่วยนายเลยนะ ให้ตายสิ ตอนที่เขาบอกว่ากำลังพาพวกนายไปโรงพยาบาล…เฮ้ย จะไป
