ไหน”
“เด็กนั่นอยู่ไหนครับ”
“หมายความว่าไงที่ว่าอยู่ไหน ตำรวจเขากำลังตามหาอยู่…”
“ไม่ใช่ไอ้เวรพวกนั้น ผมหมายถึงเด็กนั่นต่างหากครับ ชเวอินซอบน่ะ”
เป็นครั้งแรกที่อีอูยอนเรียกชื่อของผู้จัดการส่วนตัวออกมา ต่อให้เป็นคนที่เพิ่งลาออกไป เมื่ออยู่ต่อหน้ากรรมการผู้จัดการคิม เขาก็จะเรียกโดยเติมคำว่าคุณไว้หน้าชื่อเสมอ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้นะ หรือว่าสมองจะได้รับความกระทบกระเทือน
“อีอูยอนรู้ไหมว่าฉันชื่ออะไร”
“คิมฮักซึง”
“…แล้วชื่อของหัวหน้าทีมชาล่ะ”
“ชาฮยอนคยู ถ้าจะตรวจสอบเพราะคิดว่าสมองผมผิดปกติก็พอเถอะครับ ตอนนี้ผมกำลังอารมณ์ไม่ดี”
อีอูยอนสวมสลิปเปอร์และลุกขึ้น เขารู้สึกรำคาญสายน้ำเกลือจึงดึงเข็มที่ปักอยู่บนแขนทิ้ง
“ร่างกายแบบนี้คิดจะไปไหน หา!”
“ผมถามว่าชเวอินซอบอยู่ที่ไหน”
“ห้อง ICU …เอ้ย ไอ้นี่”
อีอูยอนออกจากห้องพักฟื้นไปโดยไม่ทันฟังคำพูดที่เหลือ โชคดีที่ทางเดินของโรงพยาบาลมีคนไม่มากนัก เพราะเป็นช่วงเช้ามืด เขาถามตำแหน่งที่ตั้งของห้อง ICU จากพยาบาลและวิ่งขึ้นบันไดไป
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปในห้อง ICU พยาบาลที่ยืนอยู่ด้านหน้าก็ห้ามเขาด้วยความตกใจ
“จะเข้ามาที่นี่แบบนี้ไม่ได้นะคะ”
“ผู้ป่วยที่ชื่อชเว
