อินซอบอยู่ที่ไหนครับ”
“คะ? เอ่อ…”
ตอนนั้นเองที่พยาบาลจำอีอูยอนได้และเบิกตาโต
“ตอนนี้คุณชเวอินซอบอยู่ที่ไหนครับ”
อีอูยอนเอามือกุมหัวพร้อมกับเอ่ยถาม หัวเขาเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ เขารู้สึกเหมือนมีใครใช้มืดแหลมๆ หั่นหัวของเขาออกเป็นชิ้นบางๆ
“คุณชเวอินซอบ...”
“อีอูยอน!”
กรรมการผู้จัดการคิมวิ่งตามมาจับไหล่เขาไว้ กรรมการผู้จัดการคิมรีบขอโทษพยาบาลและลากอีอูยอนออกมาด้านนอก
“ไอ้นี่หนิ ฟังให้จบก่อนสิ ตอนนี้ชเวอินซอบไม่ได้อยู่ที่ห้อง ICU หรอก ตอนแรกเขาอยู่ที่ห้อง ICU เพราะอาการหนักมาก แต่พอดีขึ้นตอนนี้เขาเลยได้ไปอยู่ห้องพักฟื้นธรรมดาแล้ว”
“…”
“ก็นายเล่นหลับไปตั้งครึ่งวันเลยนี่นา”
“งั้นเขาอยู่ที่ไหนล่ะครับ”
อีอูยอนนิ่วหน้าและเอ่ยถามพลางหลับตาลง พอกรรมการผู้จัดการคิมตอบว่าห้องพักฟื้นที่อยู่ข้างๆ ห้องนาย เขาก็เดินไปตามทางเดินของโรงพยาบาลโดยไม่หันหลังกลับ กรรมการผู้จัดการคิมยอมแพ้และถอนหายใจออกมาก่อนจะตามหลังอีกฝ่ายไป อีอูยอนลงบันไดมาอีกครั้งและเข้าไปในห้องพักฟื้นที่มีชื่อชเวอินซอบแปะไว้
หัวหน้าทีมชาที่นอนหลับอยู่บนเตียงเสริมลุกขึ้นด้วยความตกใจ อีอูยอนชี้ไปที่ประตูที่อยู่ด้านหลังพลางเอ่ย
