“ช่วยออกไปข้างนอกหน่อยได้ไหมครับ”
“อีอูยอนนายไม่เป็นอะไรแล้วเหรอ”
“ผมเป็นแบบนี้เพราะสภาพร่างกายผมไม่ดีโคตรๆ และการพูดรอบสองก็เกินกว่ากำลังของผม ช่วยออกไปทีนะครับ”
“ว่าไงนะ นายจะ…”
กรรมการผู้จัดการคิมวิ่งตามมาจับแขนของหัวหน้าทีมชาไว้และพาเขาออกไปเงียบๆ แม้ทั้งคู่จะทำสีหน้าไม่เข้าใจสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้ แต่บรรยากาศแบบนี้พวกเขาคงต้องทำตามที่อีอูยอนพูดไปก่อน
ภายในห้องพักฟื้นที่มีเพียงเสียงลมหายใจของชเวอินซอบที่นอนอยู่ อีอูยอนยืนอยู่ข้างเตียงพลางมองใบหน้าของผู้จัดการส่วนตัวที่กำลังหลับเงียบๆ เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าอีกฝ่ายจะกระโดดลงไปช่วยเขาในทะเลสาบด้วยร่างที่ผอมและดูไม่ได้แบบนี้
เขาทำไปทำไม
มีเพียงความคิดนี้เท่านั้นที่เข้ามาในหัวตอนที่ได้ยินว่าชเวอินซอบช่วยตนเอาไว้
ตามที่เขารู้ ชเวอินซอบยืนเฉยๆ และมองร่างของเขาจมลงไปในน้ำไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมชเวอินซอบถึงช่วยเขาไว้ล่ะ
เขาเอื้อมมือออกไปและเปิดเสื้อผู้ป่วยของชเวอินซอบออก มีรอยแผลเป็นยาวๆ เหลืออยู่ตรงหน้าอกด้านซ้ายอย่างชัดเจน เขาดูไม่ผิดแน่
อีกฝ่ายอาจตายได้ การกระโดดลงไปช่วยคนในทะเลสาบที่เย็นแบบนั้นกลางฤดูหนาวเป็นเร
