“อีอูยอน ถ้านายอยากได้ผู้จัดการส่วนตัวที่จงรักภักดีล่ะก็ สั่งให้ภรรยาคนที่สองของนายแต่งงานกับผู้จัดการส่วนตัวซะนะ เพราะตอนที่หย่ากัน ผู้จัดการส่วนตัวจะจงรักภักดีกับนายไปชั่วชีวิตเลยล่ะ”
แม้แต่หัวหน้าทีมชาเองก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะไปกับความไร้ยางอายของกรรมการผู้จัดการคิมที่รู้วิธีเปลี่ยนความจริงอันน่าเจ็บปวดให้กลายเป็นเรื่องตลก อีอูยอนที่ดื่มเบียร์อยู่พลอยหัวเราะไปด้วยพร้อมตอบกลับ
“ผมไม่ชอบให้คนอื่นมายุ่งกับของของตัวเองหรอกครับ”
ทั้งสามคนไม่รู้สึกถึงความย้อนแย้งอย่างแปลกๆ ที่สัมผัสได้ในคำพูดของเจ้าตัวซึ่งเรียกผู้หญิงเป็นสิ่งของเลยสักนิด
“ว่าแต่มันไม่มีคำเรียกกรณีแบบนี้เหรอครับ”
ชเวอินซอบตะโกนตอบคำถามที่อีอูยอนโยนมาอย่างอัตโนมัติ
เขารู้จักคำนี้!
“ร่วมรู…ถูกไหมครับ”
“…”
“…อินซอบ”
ปากของคนสองคนที่อยู่ดีๆ ก็กลายเป็นร่วมรูกันกระตุกในทันที อีอูยอนบอกว่ามันก็ไม่ใช่คำพูดที่ผิดอะไรด้วยสีหน้าแปลกๆ เหมือนกับกลั้นหัวเราะเอาไว้และสนับสนุนคำพูดของเขา
“แต่คุณต้องพูดว่าร่วมหมอน[1] นะครับ”
“…ขอโทษครับ”
ชเวอินซอบก้มหน้า
แม้เขาจะเรียนภาษาเกาหลีกับพ่อที่บ้านตั้งแต่เด็กและใช้ได้เหมือนเป็นภาษาแม่ แต่เขาก็