ต้องเรียนคำสแลงที่คนสมัยนี้ใช้กันเพิ่ม มีบ้างเหมือนกันที่เขาไม่รู้ว่าคำที่ตัวเองใช้หมายความว่าอะไรกันแน่ เพราะก่อนที่จะมาเกาหลี เขาท่องจำพวกคำสแลงกับคำหยาบที่เห็นตามละครหรือกระทู้ในอินเทอร์เน็ตไปตามมีตามเกิด แล้วมันก็จะเกิดเหตุการณ์เหมือนกับตอนนี้
ชเวอินซอบรู้ว่าบรรยากาศในตอนนี้เป็นเพราะตนทำเรื่องผิดพลาดจึงเป็นฝ่ายเอ่ยขอโทษก่อน กรรมการผู้จัดการคิมยิ้มพลางลูบหัวเขา
“ไม่เป็นไรหรอก ว่าแต่นายไปเรียนคำพูดแปลกๆ พวกนั้นมาจากไหน”
“…จากอินเทอร์เน็ตครับ”
“อินเทอร์เน็ตนี่ทำให้เด็กเสียคนกันหมดเลย”
เขารู้สึกว่าตนเองเป็นเด็กที่ถูกอินเทอร์เน็ตทำให้เสียคนในทันที ชเวอินซอบลูบผักกาดหอมเงียบๆ และรอให้เนื้อสุก
ตอนนั้นเองเขาก็เห็นวัตถุสีขาวใกล้เข้ามาจากที่ไกลๆ
“อ้าว แฮปปี้”
พอกรรมการผู้จัดการคิมจำเจ้าสิ่งนั้นได้และเรียกชื่อมัน สุนัขที่มีขนสีขาวส่ายหางจนหางแทบจะหักพร้อมกับวิ่งมาหา
“อะไรเหรอครับ หมานั่นน่ะ”
“หมาของบ้านข้างๆ น่ะ มันคงจำฉันได้”
พอกรรมการผู้จัดการคิมเกาคางให้มันสองสามที สุนัขสีขาวตัวนั้นก็หรี่ตาและส่ายหางไปมาอย่างอารมณ์ดี เมื่อชเวอินซอบเห็นสุนัขตัวนั้น เขาก็คิดถึงเจ้าวิลที่ถูกทิ้งไว้ที
