มือเดียว พออีอูยอนยิ้มและบอกว่า ‘หยุด’ แฮปปี้ที่ดิ้นในตอนแรกก็ผ่อนแรงลงทันทีเหมือนกับฟังคำพูดของเขาออก
“เดี๋ยวผมจะเอามันไปคืนเองครับ คุณกลับไปพักเถอะ”
“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผม…”
เมื่อเงยหน้าขึ้นเห็นสายตาของอีอูยอนที่มองลงมา ชเวอินซอบก็ต้องหุบปากฉับ ในดวงตาที่แกล้งมองอย่างอ่อนโยนนั้นมีความดุดันราวกับจะทิ่มแทงคู่สนทนาซ่อนอยู่ ชเวอินซอบรับรู้ได้ถึงความจริงที่ว่าอีกฝ่ายจับตาดูตนอยู่ ทันใดนั้นต้นคอของเขาก็เย็นวาบขึ้นมาทันที
เขาจับตาดูเราขนาดนั้นตั้งแต่ตอนไหน
“กลับไปพักเถอะครับ”
“เข้าใจแล้วครับ”
ชเวอินซอบได้แต่ทำตามที่อีกฝ่ายพูด เขามองด้านหลังของอีอูยอนที่อุ้มสุนัขด้วยมือเดียวและหายลับไปก่อนจะถอนหายใจออกมา จากนั้นก็มองพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวที่ลอยอยู่เหนือต้นไม้และภาวนาให้วันที่แสนยาวนานนี้จบลงไวๆ