อก่อนผมเล่นกีฬาน่ะครับ”
อีอูยอนยิ้มบางๆ ในขณะที่ปล่อยควันบุหรี่ออกมาในอากาศ
เขากำลังนึกถึงอดีตอยู่เหรอ ชเวอินซอบสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่
“แต่พอได้ลองสูบเป็นครั้งคราว ผมก็พบว่ามันก็ไม่ได้แย่อะไร”
“…ครับ ว่าแต่คุณเล่นกีฬาอะไรเหรอครับ”
คำถามสุดท้ายเป็นคำพูดที่เขาพูดต่อราวกับมีจิตที่มุ่งร้าย เป็นจิตมุ่งร้ายที่อยากจะสร้างรอยแผลเล็กๆ ให้กับอีอูยอนที่มีชีวิตอยู่ราวกับไม่สนใจเรื่องที่เกิดขึ้นในอดีต อีอูยอนแอบตกใจเล็กน้อยทันทีที่ผู้จัดการส่วนตัวที่มักจะวางตัวอยู่ในเส้นอย่างเหมาะสมเสมอถามคำถามแบบนั้นขึ้นมา
“ก็เล่นไปเรื่อยแหละครับ ผมก็เล่นเหมือนกับคนอื่นๆ”
อีอูยอนพูดอย่างเป็นธรรมชาติพลางขยี้บุหรี่ที่เหลือเกินครึ่งลงในที่เขี่ยบุหรี่ จากนั้นก็ยื่นมือออกมา อีอูยอนเอามือมาแตะที่แก้มของชเวอินซอบและพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ
“พักสักหน่อยเถอะครับ เมื่อครู่คุณคงจะตกใจมาก”
“…”
แม้จะรู้สึกได้จากหลังมือว่าตัวของชเวอินซอบแข็งทื่อ แต่อีอูยอนกลับไม่เก็บมือกลับไป ทันทีที่เขาเอามือแตะไปหน้าผาก สีหน้าของชเวอินซอบก็ซีดเผือด
“เหมือนจะมีไข้นะครับ”
“ผมไม่เป็นไรครับ”
“ลืมเรื่องไม่ดีแบบนั้นไปเถอะครับ
