คิดซะว่าโดนหมาบ้ากัดก็แล้วกัน”
เมื่อเห็นท่าทางของชเวอินซอบที่พยักหน้าด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับจะเป็นลมในไม่ช้าเพราะคำพูดของเขา อีอูยอนก็นึกถึงสิ่งที่ตนเคยได้รับการสอนมาเสมอว่า ‘เป็นเรื่องที่มนุษย์ไม่สมควรทำ’ ขึ้นมา
อีอูยอนแตกต่างจากคนอื่นตั้งแต่เด็กๆ พ่อแม่ของเขามักจะเรียกเขาว่าเด็กที่สุภาพและรู้จักควบคุมความรู้สึก แต่สำหรับเขาแล้วมันไม่มีความรู้สึกมากพอให้ควบคุมมาตั้งแต่แรกต่างหาก เขาเป็นเด็กที่ต้องท่องจำเหตุผลที่ไม่ควรแกล้งคนที่อ่อนแอกว่าว่าเป็นกฎเกณฑ์ทางสังคมไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจด้วยความรู้สึกของตน แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความรู้สึก เขาแค่รู้สึกสนุกด้วยวิธีที่ต่างไปจากคนอื่นก็เท่านั้นเอง
เมื่อคนอื่นลำบาก เศร้า ทรมาน หรือเจ็บปวด
เขาสนุกกับเรื่องพวกนั้นนั่นแหละ
เขาต้องเรียนรู้พวกข้อตกลงทางสังคมที่บอกว่า ‘เราจะทำแบบนั้นไม่ได้ หรือมนุษย์จะต้องเคารพความรู้สึกของคนอื่น’ เขาได้รับข้อตกลงเหล่านั้นเพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ร่วมกับคนอื่นๆ ได้ แต่บางครั้งความต้องการที่จะทำลายข้อตกลงเหล่านั้นก็เพิ่มมากขึ้น
“มีอะไรหรือเปล่าครับ รู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม”
พอเขาก้มตัวลงไปสังเกตสีหน้า ชเวอินซอบก็ทำหน้าเหมือนจะเป็
