นลมไปจริงๆ
“ผมแค่…”
อีอูยอนกลั้นขำพลางมองผู้จัดการส่วนตัวของตนพูดออกมาอย่างยากลำบากด้วยริมฝีปากที่สั่นระริก เกลียดฉันถึงขนาดนี้แท้ๆ แต่กลับทำตัวติดกับฉันได้ดีเลยนะเนี่ย
นี่ทำหน้าเหมือนตอนที่เจอพวกคนลามกพวกนั้นในห้องน้ำเลยไม่ใช่หรือไง แค่ไม่ร้องไห้เท่านั้นเอง
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้นขึ้นมา ปากของอีอูยอนก็พลันบิดเบี้ยววูบหนึ่ง ความคิดประเภทที่ว่ามีอารมณ์กับผู้ชายด้วยกันและทำเรื่องแบบนั้นไม่ตรงกับสามัญสำนึกของเขาเท่าไร แม้จะเป็นเรื่องน่าตลกที่คนอย่างเขาพูดเรื่องสามัญสำนึกออกมาด้วยตัวเองก็เถอะ แต่มันเป็นภาพที่เขาไม่อยากเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง
“พักสักหน่อยนะครับ”
อีอูยอนว่าพลางถอยกลับไป ชเวอินซอบพยักหน้าพร้อมกับกำปลายเสื้อเอาไว้ ส่วนอีอูยอนลุกขึ้นพร้อมบทละครในมือ
