“พูดถึงปาร์ตี้บาบีคิวข้างนอกแล้วเนี่ย ไม่มีอะไรจะสุขสบายได้เท่านี้อีกแล้ว”
กรรมการผู้จัดการคิมยืดไหล่ให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้พลางยิ้มกว้าง หัวหน้าทีมชาที่ย่างเนื้ออยู่ข้างๆ จึงเหน็บแนมเข้าให้ว่า ‘นั่นสินะครับ’
“กรรมการผู้จัดการก็สบายสิครับ เพราะผมย่างเนื้อให้หมดเลยนี่”
“ผมย่างเองครับ”
ชเวอินซอบที่ทำตัวไม่ถูกตั้งแต่เมื่อกี้ยื่นมือออกมา แต่หัวหน้าทีมชากลับส่ายหน้า
“ไม่เป็นไรคุณอินซอบ ดูจากฝีมือที่คุณย่างเนื้อไปสองสามชิ้นเมื่อกี้แล้ว ผมว่ามันผิดตั้งแต่แรกเลย”
“นั่นก็เพราะหัวหน้าทีมชาย่างเนื้อเก่งน่ะสิ”
“ผมเริ่มสงสัยถึงเจตนาที่แท้จริงที่คุณพาผมมาถึงที่นี่แล้วนะครับ”
แม้จะพูดแบบนั้น แต่มือของหัวหน้าทีมชาที่ย่างเนื้ออยู่ก็ไม่ได้หยุดเลยแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากได้ลิ้มรส ‘ปรากฏการณ์อีอูยอน’ ที่ทำให้ถนนบริเวณใกล้เคียงเป็นอัมพาตตอนที่ไปร้านปลาดิบใกล้ๆ ในตอนกลางวันแล้ว กรรมการผู้จัดการคิมก็ไปร้านขายเนื้อและซื้อเนื้อกลับมาเงียบๆ เขาตัดสินไปแล้วว่าการพาอีอูยอนไปไหนมาไหนด้วยนั้น อย่าว่าแต่จะไปตกปลาเลย แค่นอนในบ้านพักตากอากาศยังเป็นไปไม่ได้เลยด้วยซ้ำ สุดท้ายอาหารเย็นของพวกเขาทั้งสี่คนก็กลายเป็นปาร์ตี
