ชเวอินซอบมาเข้าห้องน้ำและกำลังล้างมือด้วยน้ำเย็นเหมือนอย่างเคย ยิ่งปลายนิ้วของเขาแสบมากขึ้นเท่าไร สติของเขาก็ยิ่งแจ่มชัดมากขึ้นเท่านั้น เขามองตัวเองที่อยู่ในกระจกพลางพึมพำ
‘ตั้งสติไว้ จะต้องทำให้ดี ถึงจะเหนื่อยก็ต้องทน นายทำได้’
เขาพึมพำประโยคทั้งหมดที่เคยเห็นในหนังสือเกี่ยวกับการควบคุมจิตใจออกมาพลางถูมือไปเรื่อยๆ เขาหมกมุ่นอยู่กับการล้างมือจนไม่รู้ตัวเลยว่ามีใครบางคนเข้ามาอยู่ใกล้ๆ จากทางด้านข้าง ดูเหมือนผู้ชายคนหนึ่งที่แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าขาดๆ จะพูดกับเขาว่า ‘พูดอะไรน่ะ’ เขาสบตากับผู้ชายคนนั้นตอนที่เงยหน้าขึ้นเพราะได้ยินไม่ชัด เขาสังหรณ์ใจไม่ดีและคิดว่าต้องออกไปจากที่นี่ให้ไว
ผู้ชายคนนั้นขอยืมไฟแช็กจากเขา แม้อินซอบจะบอกไปแล้วว่าเขาไม่สูบบุหรี่ แต่ผู้ชายคนนั้นก็ยังพูดเหมือนเดิม เขาเป็นชาวต่างชาติหรือเปล่านะ สำเนียงของเขาฟังดูแปร่งๆ อินซอบคิด อินซอบแกล้งทำเป็นหาอะไรบางอย่างในกระเป๋าและโชว์ให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาไม่มีอะไรเลย
ตอนนั้นเองที่จู่ๆ ผู้ชายอีกคนที่อยู่ด้านหลังเอามือมาปิดปากอินซอบไว้ ถึงแม้อินซอบจะพยายามต่อสู้ แต่เขาก็ไม่สามารถสู้แรงของผู้ชายสองคนนั้นได้ ผู้ชายที่ลากเขา
