ดกำลังกอดชเวอินซอบไว้จากทางด้านหลังในขณะที่ส่วนล่างตั้งตรง ใบหน้าของชเวอินซอบที่ถูกมือเปื้อนๆ ปิดปากเอาไว้เปื้อนไปด้วยน้ำตา ดูเหมือนผู้ชายที่เหลือบมองอีอูยอนตั้งแต่เมื่อกี้นี้จะเป็นคนดูลาดเลาหรือไม่ก็รอจะทำเป็นคนต่อไป
เขาไม่สนใจหรอกว่าผู้ชายคนนั้นจะเป็นพวกไหน การเผชิญหน้ากับเหตุการณ์แบบนี้ทำให้อีอูยอนอารมณ์ไม่ดี แม้ความจริงเขาจะเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาแล้วสองสามครั้งก็ตาม แต่เขาก็อดที่จะทำหน้านิ่งไม่ได้ทุกครั้งที่เจอ มันเป็นสถานการณ์ที่เขาไม่อยากจำ
สมัยที่เขายังเรียนอยู่ที่อเมริกา การรับมือกับคนที่มาชอบเขาไม่ได้จำกัดอยู่แค่พวกผู้หญิง เขาไม่แยแสพวกเกย์ขี้แพ้ที่ส่งสายตาเขินอายมาให้เขาที่ยืนอยู่ในจุดที่ดีเลิศที่สุดในทุกด้านเลยสักนิด มันเป็นเรื่องที่ง่ายยิ่งกว่าการหลับตาและลืมตาเสียอีก แค่คนเหล่านั้นไม่เป็นอันตรายกับตัวเขา และปล่อยมันผ่านไปโดยแกล้งทำเป็นไม่รู้ก็พอแล้ว ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องทำให้ความรู้สึกอันน้อยนิดหายไปจนหมดเลยสักนิด
แต่นี่เป็นคนที่เขากำลังสนใจอยู่ตอนนี้ อีอูยอนยื่นมือออกไปจับไหล่ของชเวอินซอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“สายแล้วนะครับ”
เขาเพิ่มแรงและดึงตัวของอีกฝ่า
