ิดไว้เลยนะ ถึงจะไม่ใช่รสชาติแบบที่เคยกินตอนไปทัศนศึกษาก็เถอะ”
“ใช่ไหมล่ะครับ อูด้งที่กินตอนไปทัศนศึกษาน่ะอร่อยที่สุด”
หัวหน้าทีมชาก็ช่วยพูดเสริมอีกแรง อีอูยอนกับชเวอินซอบเพียงแค่ขยับตะเกียบโดยไม่พูดอะไรเท่านั้น
“จะว่าไปอินซอบเองก็จะมาจากโรงเรียนมัธยมปลายชินซอกใช่หรือเปล่า ใครนะ หัวหน้าทีมวางแผนก็จบมาจากที่นั่นด้วยไม่ใช่เหรอ”
“งั้นเหรอครับ ผมไม่เห็นรู้เลย”
“ใช่แล้ว โรงเรียนมัธยมปลายชินซอก พวกนายสองคนไม่รู้จักกันเหรอ”
“แล้วกรรมการผู้จัดการรู้จักทุกคนคนที่จบมาจากโรงเรียนเดียวกันเหรอครับ”
แม้จะโดนหัวหน้าทีมชาต่อว่า แต่กรรมการผู้จัดการกลับพูดอย่างหนักแน่น
“แน่นอน เด็กๆ ทุกคนที่เรียนโรงเรียนเดียวกันกับฉันรู้จักฉันกันหมดนั่นแหละ”
“นั่นก็เป็นเรื่องของกรรกมารผู้จัดการใช่ไหมล่ะครับ สมัยเรียนคุณอินซอบก็น่าจะเป็นเด็กดีและเรียบร้อยแบบนี้แหละ จะเอาตรงไหนไปเทียบกับคนที่ยุ่งวุ่นวายไม่เข้าเรื่องอย่างกรรมการผู้จัดการล่ะครับ”
ชเวอินซอบขยับตะเกียบโดยไม่พูดอะไร ชีวิตในโรงเรียนของเขาช่างน่าเศร้า ในโรงเรียนเขาได้ชื่อว่าเป็น ‘ไอ้ขี้แพ้’ เพราะร่างกายที่ถูกแปะป้ายไว้ว่าเป็นบุตรบุญธรรมชาวเอเชียนั้นอ่อนแอจนไม่สามา
