รถเข้าเรียนได้ และยังไม่ได้เลื่อนชั้นถึงสองสามครั้ง เขาสงสัยเหมือนกันว่าสุดท้ายแล้วในบรรดาคนที่ไปเรียนกับเขาจะมีสักคนหรือคนสองไหมที่จำเขาได้ พอไม่มีมีเจนนี่ที่จำเขาได้แล้ว ชเวอินซอบในสมัยนั้นก็ไม่มีตัวตนอยู่ในความทรงจำของใครเลย
“ตอนเรียนมัธยมปลายนายไปทัศนศึกษาที่ไหนเหรอ”
“ครับ?”
“ทัศนศึกษาน่ะ”
ดูเหมือนว่าหัวข้อในการสนทนาจะดำเนินมาถึงตรงนี้ในขณะที่เขากำลังเหม่อลอย ชเวอินซอบแกล้งทำเป็นคิดและขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนจะลุกขึ้น พอเขาลุกออกไปจากที่ กรรมการผู้จัดการคิมก็เหลือบตาขึ้นมองและเริ่มทุบอีอูยอน
“แล้วนายนี่ยังไง มาที่นี่ทำไมกัน”
“ผมก็มารับลมบ้างสิครับ”
“วางแผนอะไรไว้ในใจอีกล่ะ ไม่ใช่ว่าตามมาเพื่อแกล้งเด็กนั่นหรอกนะ”
กรรมการผู้จัดการคิมชี้ไปทางที่อินซอบหายไปพลางถามต่อ
“นายไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนเลย ฉันกลัวนะ”
อีอูยอนวางตะเกียบลงก่อนจะยิ้ม
“ถ้ากลัวขนาดนี้ กรรมการผู้จัดการได้หัวใจวายตายไปตั้งแต่เมื่อก่อนแล้วล่ะครับ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะครับ อย่างกับมือสมัครเล่นแน่ะ”
กรรมการผู้จัดการคิมไม่สามารถหัวเราะให้กับคำพูดล้อเล่นที่มีความนัยนี้ได้เลย
“เลิกพูดไร้สาระได้แล้ว นายมาทำไมกันแน่”
“ผมมาเพร
