”
ทันทีที่คนที่ผ่านไปผ่านมาทักทายอีอูยอน เขาก็ยิ้มละมุนพร้อมกับก้มหัวให้ จากนั้นเขาก็กระซิบเสียงต่ำทั้งที่ยังอยู่ในท่าเดิม
“ผมจะฆ่าเขาในที่ที่ไม่มีใครเห็น”
“…”
“…”
“ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นครับ ล้อเล่น”
แม้อีอูยอนจะโบกมือปฏิเสธอย่างร่าเริง แต่ทั้งคู่กลับรู้ดีว่าคำพูดเมื่อสักครู่นี้เป็นความจริงใจที่จะจบลงที่การล้อเล่น
“อะไรกัน ผมก็เป็นเด็กดีนะครับ”
“…”
“…”
แฟนๆ เรียกร้องยิ้มของอีอูยอนว่ารอยยิ้มนักฆ่าอยู่บ่อยๆ เพราะดวงตาที่โค้งเหมือนพระจันทร์เสี้ยวในยามที่ยิ้ม กรรมการผู้จัดการคิมกับหัวหน้าทีมชาเห็นด้วยกับชื่อเล่นนั้น เพราะถ้าอีอูยอนยิ้มแบบนั้น มันมักจะเกิดเรื่องที่ทำให้เขาอยากจะฆ่าคนเสมอ
“บอกผู้กำกับว่าขอถอนตัวไม่ได้เหรอครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมลุกพรวดทันทีที่หัวหน้าทีมชาแสดงความคิดเห็นออกมาเงียบๆ
“จะบ้าหรือไง ตอนนี้เขาปล่อยโฆษณาไปหมดแล้ว แถมยังจัดงานแถลงข่าวแล้วด้วย นายคิดว่าถ้าถอนตัวตอนนี้จะมีข่าวแบบไหนออกมากันล่ะ”
“มันก็ใช่แหละครับ แต่ถึงอย่างนั้น…”
สายตาเศร้าสร้อยของหัวหน้าชาจ้องมองไปที่อีอูยอนที่กำลังกินอูด้งด้วยสีหน้าอ่อนโยนที่สุดในโลก
“แต่ถึงอย่างนั้นก็ดีกว่าจะปล่อยให้เขากลายเป็นฆาตกรไม่ใช่เหรอครับ”
