“งั้นเหรอ”
“ทำไมกรรมการผู้จัดการถึงเลี้ยงคนแบบนี้ไว้ล่ะครับ”
อีอูยอนกินอาหารเสร็จอย่างสบายอารมณ์ในระหว่างที่ความกังวลใจของสองคนที่เหลือสุกได้ที่
“ไปกันไหมครับ”
“เอาสิ ว่าแต่ทำไมอินซอบยังไม่มาอีกล่ะ”
“เขาอาจจะทำธุระอยู่มั้งครับ”
“งั้นผมจะไปรอที่รถนะครับ ยังไงซะอูด้งนั่นก็เหมือนจะกินไม่ได้แล้ว เพราะชืดหมดแล้ว แล้วผมก็จะไปห้องน้ำด้วยเหมือนกัน ขอกุญแจด้วยครับ”
หัวหน้าทีมชาหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าและยื่นให้เขา ทันทีที่อีอูยอนลุกขึ้น ผู้หญิงที่จับตามองเขาอยู่ตามมุมต่างๆ ก็เข้ามาล้อมเขาประมาณคนถึงสองคน หัวหน้าทีมชามองอีอูยอนที่ปฏิเสธพวกเธอด้วยรอยยิ้มอย่างพอประมาณและแหวกทางออกไปพลางถอนหายใจ
“เขามาทำไมครับ”
“ฉันไม่รู้”
“เขามีเรื่องอะไรกับผู้จัดการส่วนตัวหรือเปล่าครับ ไม่ใช่ว่าเขาตามมาฆ่าอินซอบหรอกนะ”
“ฉันบอกว่าฉันไม่รู้ยังไงล่ะ”
“กรรมการผู้จัดการต้องรู้สิครับ ถ้าคุณไม่รู้แล้วใครจะรู้ล่ะ”
“ถ้าฉันรู้ถึงจิตใจของอูยอนได้ฉันจะเป็นแบบนี้เหรอ ให้ตายสิ”
“ยกเลิกสัญญากับเขาไม่ได้เหรอครับ ถ้าเป็นอีอูยอนล่ะก็ จะต้องมีบริษัทที่ยินดีที่จะรับเขาไปแน่นอน”
หัวหน้าทีมชาเอ่ยคำพูดที่อยู่ในใจของเขาและเขาอ
